Όταν τα καλοκαίρια καθόσουν στην παραλία συνήθιζες να χτίζεις κάστρα στην άμμο. Κάποιες φορές το κύμα συνήθιζε να στα χαλάει. Τότε πονούσες, όμως ήξερες βαθιά μέσα σου πως αυτή είναι η φυσική συνέχεια των πραγμάτων. Και ήξερες πως μέχρι το κύμα να...
Πραγματικά όμως ο δημόσιος διάλογος πως είναι δυνατόν να πολώνεται τόσο πολύ για το αν θα τρώμε ή όχι χταπόδια ; Για το αν το κοινοποίησε η υπέρκομψη Μαρεβα ή ο σεπτός της σύζυγος και εσχάτως πρωθυπουργός μας ;
Τα όσα ειπώθηκαν στην δίκη μας έμαθαν πως ο κόσμος μπορεί τελικά να πιστέψει έναν άνδρα που υφίσταται σωματική και ψυχολογική βία μέσα στο ίδιο του το σπίτι.
Ό,τι αποκαλούμε πρόοδο, έλεγε ο Walter Benjamin, είναι εκείνη η τρομερή θύελλα που ωθεί ασταμάτητα προς το μέλλον, την ίδια στιγμή που τα ερείπια συσσωρεύονται μέχρι τον ουρανό. Ανάμεσα σ’ αυτά τα ερείπια βρίσκονται και οι τοξικομανείς,...
Και εκεί είναι που έρχεται η περίπτωση της Αμερικής και ο νόμος που απαγορεύει ξανά σε ορισμένες πολιτείες το δικαίωμα της άμβλωσης. Ένα δικαίωμα που κερδήθηκε μόλις το 1973 με την υπόθεση Roe vs Wade. Και κάπως έτσι σκέφτεσαι πως ίσως και να μην κάναμε ποτέ εκείνο το βήμα προς το μέλλον, αλλά αντίθετα κάναμε ένα τρομακτικά μεγάλο βήμα προς το παρελθόν.
Συλλέγοντας τις τελευταίες ημέρες κάποιες στιγμές ήθελα να γράψω ένα ποίημα. Προσπαθούσα ώρες αλλά καθόλου δεν μπόρεσα να αποδώσω με λέξεις τα συναισθήματα που ένιωθα. Έφταιγε νομίζω το πραγματικό, δηλαδή η γνήσια, η ατόφια αίσθηση έξαρσης και...
Βάλθηκα μετά να απαντήσω εγώ στην ερώτηση: “Τι έχει μείνει απ’τη φωτιά;”, τη φωτιά των περασμένων που αυτούσια δε γυρνούν. Τους φίλους που φύγαν και γελάνε πια με άλλα αστεία, τους έρωτες που φύγαν και ποτίζουν άλλα σεντόνια, τα μέρη που είναι εκεί (θέλουν-δε θέλουν) μα γέρνουν τη ζυγαριά από την ευσπλαχνία στην αμφιθυμία
Τέχνη δεν κάνουν τα κράτη. Οι άνθρωποι κάνουν τέχνη. Η τέχνη είναι το αντίθετο του κράτους, αντίθετο του πολέμου, αντίθετο του θανάτου.
Είναι στιγμές της ελληνικής “ιστορίας” που στεναχωριέμαι που ήμουν μικρή και δεν τις έζησα. Το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό;
Γράφει η Δέσποινα Γεώργα Αν έχω κάτι να θυμάμαι από τα παιδικά μου χρόνια αυτό θα είναι η ιστορία με τον πίνακα στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς, κάτι ανάμεσα σε θρύλος, μύθος και ανέκδοτο για τα μετέπειτα στο χρόνο οικογενειακά τραπέζια. Όταν...