Εντάξει, ας μην παρατραβήξουμε την παρομοίωση, ας περιοριστούμε μόνο στο πως αγαπιόμαστε με την Ποίηση όπως οι παιδικοί φίλοι / έτσι απλά, χωρίς λόγο
αγαπημένα
Χρήστος Βακαλόπουλος |”Ήταν πιο δύσκολο να είσαι η ωραιότερη στην Kυψέλη…”
Παλιά υπήρχαν τρία μέρη στον κόσμο· η Kυψέλη, η Eλλάδα και ο πλανήτης Γη. Tώρα βγαίνουν και λένε ότι ο κόσμος είναι ένας, όμως λένε ψέματα κι αυτό φαίνεται στα μάτια τους.
Ἡλικία τῆς γλαυκῆς θύμησης |Οδυσσέας Ελύτης
Κι ἐκεῖνα τὰ χέρια σου ὅπου θὰ τυραννιέται ὁ ἔρωτας
Κι ἐκεῖνο τὸ κοχύλι σου ὅπου θ᾿ ἀντηχεῖ τὸ Αἰγαῖο.
“Γυναίκες που αγαπήσαμε”|Χριστίνα Γιαβάσογλου
Γυναίκες
τα κρεβάτια που σας αγαπήσαμε
είναι ποτισμένα από τα πολλά αρώματά σας
«τα ποιήματα που αγαπώ θέλω να τα ζήσω μαζί σου» | Μάτση Χατζηλαζάρου
Έλα, η μέρα είναι τόσο ωραία – τα ποιήματα που
αγαπώ θέλω να τα ζήσω μαζί σου.
Η μαγεία του παλαιοβιβλιοπωλείου.
Και έπειτα…έπειτα ήρθε η ώρα και η στιγμή που επισκέφτηκα ένα από αυτά τα βιβλιοπωλεία που μοιάζουν να έχουν παγώσει στον χρόνο. Τα βιβλιοπωλεία όχι με την τυπική εικόνα που έχουμε στο μυαλό μας, αλλά τα βουτηγμένα στο παρελθόν κι απ’ την όψη τους ακόμα. Που σεμνά και υπομονετικά πάντοτε στέκονται και περιμένουν εκείνους που πραγματικά είναι πρόθυμοι να ανακαλύψουν τους θησαυρούς που κρύβουν.
Κι εγώ επίσης
Η λεκτική βία και η ψυχολογική επειδή δεν είναι απτή, είναι λίγο σαν ένα άγριο θηρίο το οποίο κάθεται, ενεδρεύει, παραμονεύει και δεν ξέρεις τι ώρα θα εφορμήσει. Άρα σημαίνει ότι είσαι συνέχεια σε εγρήγορση εσύ, το θήραμα.
“Το βράδυ έρχεται ο μπαμπάς και με μαλώνει”: νέα ποίηση, από την Σοφία Μπίσδα
Η γραφή της είναι ορμητική, γεμάτη από την καλοδεχούμενη αγουράδα και την άγρια ειλικρίνεια ενός πρώτου βιβλίου και η αγριάδα αυτή στη γραφή φέρνει κάτι που δεν έχουν ούτε φτασμένοι συγγραφείς: ορμή
Limassol Book Fair: Κουβέντα με την συνιδρύτρια Άννα Ιωαννίδου
Μιλήσαμε με την συνιδρύτρια του Limassol Book Fair Άννα Ιωαννίδου, μία ακριβώς εβδομάδα πριν την έναρξη της Έκθεσης, για την γέννηση της ιδέας, το πρόγραμμα και το όραμα του σημαντικού αυτού πολιτιστικού τριημέρου στη Λεμεσό.
“Τίποτα δεν πάει χαμένο”| Μανώλης Ρασούλης
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου, είναι ένας φάρος που 49 χρόνια τώρα, βοηθάει το ταξίδι εκείνων που δεν σκύβουν το κεφάλι, εκείνων που ξέρουν να διεκδικούν τη ζωή που τους αξίζει