Γράφει η Στέλλα Παναγούλη Είναι στιγμές της σύγχρονης ελληνικής «ιστορίας» που στεναχωριέμαι που ήμουν μικρή (ή αγέννητη) και δεν τις έζησα. Το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό; Η στιγμή που άλλαξε ο χρόνος και μπήκε το 2000, και η νύχτα...
Αρθρογράφοι | Στέλλα Παναγούλη
Η Ιζαμπέλ Αλιέντε, οι γυναίκες της ψυχής της και ο φεμινισμός
Από τη Σώτη Τριανταφύλλου «Δεν υπερβάλλω όταν λέω πως ήμουν φεμινίστρια από τότε που πήγαινα στο νηπιαγωγείο», γράφει η Ιζαμπέλ Αλιέντε. Ίσως γι’ αυτό πολλές γυναίκες σαν εμένα δεν υπήρξαμε ποτέ φεμινίστριες· ο φεμινισμός βρισκόταν πίσω μας. Είχαν...
Τύχη
Εδώ η ζωή αρχίζει.Και εδώ τελειώνει! ‘Ο,τι προλάβουμε στο ενδιάμεσο θα ‘ναι τύχη.Αν δεν χαθώ, αν δεν χαθείς. Αν δεν σταματήσουν τα τραίνα τακτικά να περνούν απ’ τον σταθμό τους. Κι οι ήλιοι να κοιτούν ψηλάΉ ο ένας τον άλλο.Θα ‘ναι τύχη, κάθε ώρα...
Το “προσωποβιβλίο” του Αύγουστου Κορτώ
Το τραύμα είναι μια ψυχική συνθήκη που υπερβαίνει τον χρόνο. Ακόμα κι όταν έχεις συμφιλιωθεί - όσο μπορείς, όσο είναι εφικτό - με την οδύνη του, είναι παρόν, κι εξακολουθεί, ύπουλα κι ανύποπτα, να σε πληγώνει, να σε επαναφέρει στην πρωτογενή στιγμή...
Η λέσχη των αθεράπευτα αισιόδοξων
Μυθιστόρημα του Jean-Michel Guenassia Το διάβασα με πιο αργούς ρυθμούς από τους συνηθισμένους μου, δεν το καταβρόχθισα όπως συνηθίζω να κάνω με τα βιβλία που μου αρέσουν. Το βιβλίο αυτό το διάβασα σιγά- σιγά, ευλαβικά, σε μια προσπάθεια να κρατήσει...