Τίποτα δεν πάει χαμένο, όσο η μνήμη δεν φθείρεται, όσο οι αγώνες του χθες δεν απονευρώνονται σε μια τυπική επέτειο άνευ ουσίας.
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου, είναι ένας φάρος που 49 χρόνια τώρα, βοηθάει το ταξίδι εκείνων που δεν σκύβουν το κεφάλι, εκείνων που ξέρουν να διεκδικούν τη ζωή που τους αξίζει, γνωρίζοντας πως ίσως στον επόμενο χτύπο του ρολογιού θα τη χάσουν. Το ταξίδι δεν είναι για εκείνους μόνο, είναι κυρίως για τους άλλους που θα τους διαδεχτούν.
Χ.Γ.
“Σχεδόν πενήντα χρόνια
βάσανα και διωγμοί,
τώρα στη μαύρη αρρώστια
ανάξια πλερωμή.
Το δίκιο του αγώνα
πολλά σου στέρησε,
μα η ζωή λεχώνα
ελπίδες γέννησε.
Τίποτα δεν πάει χαμένο
στη χαμένη σου ζωή,
τ’ όνειρό σου ανασταίνω
και το κάθε σου “γιατί”.
Ποτέ δε λες η μοίρα
πως σε αδίκησε,
μα μόνο η Ιστορία
αλλιώς σου μίλησε.
Σκυφτός στα καφενεία,
στους δρόμους σκεφτικός,
μα χθες μες στην πορεία
περνούσες γελαστός.”
Το όνομά μου είναι αυτό που διαβάζετε. Αποφοίτησα από τους Χημικούς Μηχανικούς. Ζω στην Αθήνα και το βιογραφικό μου είναι τόσο μικρό που δεν αξίζει να το παραθέσω. Σκοπός εδώ είναι να πούμε όσα δεν έχουν θέση και (φυσικά) δε χωρούν σε ένα απλό “lunch break”. Kάτω, στα τρία εικονίδια θα βρείτε τα social μου. Ελάτε να βλέπουμε ο ένας τα κουταλοπίρουνα του άλλου ή και όχι.
