Όταν ήμουν μικρή, πήρα την απόφαση να γίνω το εξυπνότερο κοριτσάκι στην πρώτη δημοτικού. Και πράγματι έγινα, κι άρα έγινα αυτομάτως το πιο έξυπνο κοριτσάκι στον κόσμο, στον μικροσκοπικό μου κόσμο που άνθιζε μεταξύ των ορίων του προαυλίου ενός σχολείου πέντε λεπτά από το σπίτι μου με τα πόδια. Σημαντικότατο κομμάτι της ανέλιξής μου αυτής, ήταν η φρενιώδης προσπάθειά μου να πάψω ολοκληρωτικά να βαριέμαι στην ζωή μου – δεν έχουμε αρκετό χρόνο, συγγνώμη. Έχουμε και δουλειές.
Μεγαλώνοντας, εξακολουθούμε στην πραγματικότητα να κάνουμε τέτοιες απλουστεύσεις και να βγάζουμε συμπεράσματα από αυτές, απλώς τις απολαμβάνουμε λιγότερο. Γιατί οι κόσμοι μας εξακολουθούν να είναι μικροί και περιορισμένοι, απλώς έχουμε μάθει να ντρεπόμαστε γι αυτό.
Το πιο έξυπνο αγόρι που γνώρισα ποτέ τυχαίνει να είναι ένας πολύ καλός φίλος. Ταυτόχρονα, και χάρη στο παλιμπαιδιστικό κομμάτι του εαυτού μου, είναι και ο πιο έξυπνος άνθρωπος στην Γη. Είναι ο Γ. , τον αγαπώ χωρίς ίχνος φθόνου και χαίρομαι να τον βλέπω κάθε μέρα να με ξεπερνάει με διαφορά σε ευφυΐα. Μας αρέσει πολύ να κουβεντιάζουμε, κι ακόμη κι αν καμιά φορά χάνουμε το κουβάρι και κάνουμε κύκλους γύρω από την ίδια συζήτηση, πάντα απολαμβάνουμε πολύ ο ένας την φωνή του άλλου.
Μου έκανε μεγάλη εντύπωση η παραδοχή του όταν ένα βράδυ που κάναμε κύκλους στο δωμάτιό μου, μου αποκάλυψε πως πολύ συχνά στην καθημερινότητά του βαριέται αφόρητα, αλλά και πως η βαρεμάρα αυτή τον πληγώνει.
Έχω μάθει πολλά από τον Γ., και τολμώ, σαν σωστή φίλη-κουκουβάγια, να πιστέψω πως έχετε κι εσείς να μάθετε πολλά από εκείνον. Σας παραθέτω, λοιπόν, με ελάχιστες τροποποιήσεις και παραλείψεις, μια εντελώς κυκλική συζήτηση -και όχι συνέντευξη- περί πλήξης με τον Εξυπνότερο Άνθρωπο στην Γη.
(Η συζήτηση ηχογραφήθηκε εν άγνοιά του, δημοσιεύεται όμως με την άδειά του.)
Γ., βαριέσαι;
Αυτή τη στιγμή μαζί σου, ή γενικά;
Γενικά. Μίλα μου για την πλήξη σου.
Δεν ξέρω τι θες να σου πω, θες να σου μιλήσω για το πώς βιώνω την πλήξη μου τον τελευταίο χρόνο, ή για το πώς νιώθω τώρα αυτόν τον καιρό;
Μίλα μου και για τα δύο. Ξεκίνα αν θες από το πρώτο.
Ο τελευταίος χρόνος…είναι ένας δύσκολος χρόνος (γελάει). Η βαρεμάρα είναι κάτι που γενικά υπάρχει στην ζωή μου, ίσως από πάντα υπήρχε. Και είναι σίγουρα λίγο συνδεδεμένη και με την θλίψη, αν και δεν έχω σκεφτεί το πώς ακριβώς, ποιο από τα δύο φέρνει το άλλο.
Άμα η κότα έφερε το αυγό ή το αυγό την κότα.
Ακριβώς. Επανέρχεται συνέχεια πάντως η πλήξη, και τώρα που το σκέφτομαι μπορώ να σου πω ότι και πριν αρχίσω σαν άνθρωπος να νιώθω καν θλίψη, θυμάμαι να υπάρχει ήδη αυτή η βαρεμάρα σαν πρόβλημα. Η σχέση θλίψης-πλήξης δεν είναι καμιά πολύ περίπλοκη σχέση, εδώ που τα λέμε. Όταν είμαι θλιμμένος, εγώ και όλοι μας, δεν έχουμε όρεξη για τίποτα. Αυτό το νιώθω σαν «βαριέμαι». Δεν μπορώ να το εξηγήσω παραπάνω από το «βαριέμαι», να σου πω την αλήθεια.
Άρα το «βαριέμαι» είναι κάτι πολύ πρωταρχικό. Είναι άτομο, και δεν μπορεί να διαιρεθεί σε μικρότερα κομμάτια. Η θλίψη, αντίθετα, μπορεί. Η πλήξη μάλλον είναι το τουβλάκι με το οποίο χτίζεις την θλίψη. Ή και όχι, δεν ξέρω τι συμβαίνει στο κεφάλι σου.
Είναι και ένας φαύλος κύκλος που με κάνει να χάνομαι κάπως. Βαριέμαι. Όταν βαριέμαι και δεν μπορώ να κάνω κάτι για αυτό -επειδή βαριέμαι να το κάνω (γελάει)-, νιώθω ανήμπορος και μετά νιώθω θλίψη. Και το ανάποδο. Είναι παγίδα η πλήξη, σε εγκλωβίζει, και γι αυτό τον τελευταίο καιρό προσπαθώ να κάνω πράγματα κι ας πλήττω, όχι επειδή άμα τα κάνω θα πάψω να τα βαριέμαι, αλλά περισσότερο για να πάψω να φοβάμαι την βαρεμάρα. Τέλος πάντων, για να απαντήσω στην ερώτηση, ναι, ίσως να ξεκινά όλο από την πλήξη. Το να μην βρίσκεις ενδιαφέρον σε τίποτα, αλλά και αυτά στα οποία βρίσκεις ενδιαφέρον να μην σε γεμίζουν. Έχει να κάνει πολύ και με το ανικανοποίητο για μένα, η βαρεμάρα.
Οκέι. Αυτό θεωρείς υπήρχε πάντα μέσα σου;
Το ανικανοποίητο;
Ναι.
(Προβληματίζεται, μεγάλη παύση). Όχι, δεν νομίζω πάντα. Αλλά από πολύ νωρίς τέλος πάντων. (Κι άλλη μεγάλη παύση.). Ναι, ίσως να ήτανε. Χμ, όχι δεν ήτανε, θα σου πω. Γιατί όταν είσαι μικρός, το ανικανοποίητο δεν υπάρχει, υπάρχουν οι προσδοκίες τις οποίες όμως δεν…πως να σου το πω, ρε φίλε, είμαι οχτώ χρονών, δεν έχω καμία απαίτηση από το τώρα, έχω απαιτήσεις από το μέλλον. Και σιγά σιγά όσο πλησιάζεις το μέλλον βλέπεις ότι αυτές οι προσδοκίες γκρεμίζονται.
Παρένθεση: είχες ποτέ το Βιβλίο της Αντί-Βαρεμάρας;
Όχι, τι είναι;
Είναι ένα παιδικό βιβλίο που έχω δει σε διάφορα σπίτια, το είχα και εγώ μικρή. Λέγεται έτσι και έχει ξέρω’ γω εκατό ιδέες, πράγματα να κάνεις άμα βαριέσαι. Στην αρχή τις έβρισκα πολύ κουλ, στην πορεία τις βαρέθηκα, ειρωνεία; Γενικά δεν ξέρω αν την έκανε την δουλειά του το βιβλίο, εμένα πάντως δεν μου τάισε το ανικανοποίητο.
(Γελάει.). Ναι αλλά από την άλλη, μπορεί εκατό ιδέες να μην φτάνουνε, όμως υπάρχουνε εκατό ιδέες που μπορούν εν δυνάμει να σου διώξουν την βαρεμάρα. Μπορεί να χρειαστείς διακόσιες και τετρακόσιες, αλλά μέσα από αυτές θα υπάρξει μία που θα το καταφέρει.
Ναι, αυτό έχει ένα ενδιαφέρον. Άρα, υπάρχει αντίδοτο στην βαρεμάρα. Έστω μία στις χίλιες.
Σίγουρα υπάρχει πιστεύω, απλά όχι μόνιμο. Ανάλογα και τον άνθρωπο δηλαδή, για μένα όμως δεν υπάρχει μόνιμη λύση. Είναι κάτι που όπως σου είπα θα επανέρχεται πάντα, το ίδιο άλλωστε και η θλίψη, γιατί είναι πράγματα από τα οποία δεν ξεφεύγει κανείς μακροχρόνια. Σκέφτομαι την μουσική, εγώ. Ήταν ένα από τα πράγματα που είχα βαρεθεί τον περσινό χρόνο που ήμουν σε φάση βαριάς πλήξης. Δεν μπορούσα να βρω ενδιαφέρον μουσικά σε πράγματα που έβρισκα παλιότερα. Όμως ήταν μέχρι να βρεθεί αυτό το κάτι παραπάνω ρε παιδί μου. Που, συγκεκριμένα, για μένα αυτό το κάτι παραπάνω ήταν ο Kanye West (γελάει δυνατά). Σοβαρά όμως, ήταν πολύ σημαντικός ο Kanye για την δικιά μου περίπτωση. Μου άλλαξε σίγουρα πολύ έντονα την αντίληψη που είχα για τη μουσική, όχι μόνο για το πώς την ακούω, αλλά και για τον ρόλο της γενικώς στην ζωή μου. Βρήκα ένα νέο ενδιαφέρον στην παραγωγή της μουσικής, προσπάθησα και εγώ να δημιουργήσω κάτι. Που, ας πούμε εκεί, υπάρχει πάλι ένα ανικανοποίητο-δεν ήμουν ικανοποιημένος με αυτά που έφτιαχνα. Αλλά μου έδωσε μεγάλη θέληση, μέσα στο καλοκαίρι πέρασα πολλές μέρες που ασχολιόμουν μόνο με αυτό, και γούσταρα, με γέμιζε.
Οπότε θεωρούμε αισιόδοξα ότι υπάρχει για όλους ένας Kanye West κάπου κρυμμένος;
Θεωρώ αισιόδοξα ότι υπάρχουν πολλοί Kanye West για τον καθένα, γιατί και τώρα που σου μιλάω έχει πεθάνει αυτή η φάση μέσα μου.
O Kanye;
Όχι αυτός, εντάξει. Αυτός, αθάνατος (γελάει)! Αλλά αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να βρω ενδιαφέρον στην μουσική του γιατί το εξάντλησα. Όσο προσπαθώ να βρω ανανεωμένο ενδιαφέρον στην πιο καινούρια του μουσική απογοητεύομαι, γιατί κι αυτός έχει χάσει το ενδιαφέρον του νιώθω. Ούτε έχω πια την όρεξη να κάνω εγώ κανένα μπιτάκι ή κάτι τέτοιο. Αλλά από την άλλη βρίσκω ενδιαφέρον σε διαφορετικά πράγματα. Για παράδειγμα αυτόν τον καιρό έχω μια επιθυμία να παίξω πιάνο. Αυτό είναι που με ησυχάζει, όχι το να κάτσω στον υπολογιστή και να μιξάρω. Δεν το κάνω τόσο βέβαια γιατί δεν έχω φέρει το πιάνο στο Παγκράτι, πρέπει να γίνει αυτό. Και πρέπει να μου κάνεις και εσύ κανένα μάθημα.
Όποτε θες, αγόρι μου.
Αλλά δεν θέλω να σε πιέζω ρε συ, έχεις και τις δουλειές σου.
Μη σκοτίζεσαι. Πες μου κι άλλα.
Ναι, ας πούμε το καλοκαίρι θα σου έλεγα ότι δεν με αγγίζει το πιάνο, γιατί όσον αφορούσε την μουσική αυτό που με εξέφραζε ήταν το κομπιούτερ και ο ηλεκτρονικός ήχος και τα λοιπά. Εναλλάσσονται αυτά. Και με την ακρόαση παίζει αυτό, γιατί έχω ξαναβαρεθεί με την μουσική παλιότερα και την έχω ξαναγαπήσει π.χ. με την Rosalia, και με πολλούς άλλους καλλιτέχνες, δεν προλαβαίνω να σου τους πω όλους.
Για να καταλάβω, λοιπόν: μετά από έναν χρόνο οξείας πλήξης, νιώθεις ότι έχεις βρει μια άκρη;
Όχι, καθόλου.
Μιλάς με αυτοπεποίθηση, ωστόσο, σαν να τα έχεις όλα λυμένα.
Ίσως σου μιλάει ο καλοκαιρινός εαυτός μου, που είναι πιο καλά (γελάει). Έχω ξαναπέσει στην πλήξη τώρα λίγο. Και με την λογοτεχνία παθαίνω το ίδιο που παθαίνω με τη μουσική.
Με ενδιαφέρει πολύ αυτό που λες. Εμένα οι δύο πυλώνες της ζωής μου είναι η μουσική και η λογοτεχνία. Η μουσική πλήξη είναι πιο απενοχοποιημένη για μένα απ’ ότι η λογοτεχνική. Όλοι γνωρίζουν ότι η μουσική είναι οι σπουδές μου, η ζωή μου, οι περισσότερες ώρες που είμαι ξύπνια είναι αφιερωμένες στο πιάνο. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει τον ρόλο που έχει για μένα, και γι αυτόν τον λόγο μου επιτρέπω να μην ψάχνομαι τόσο ως ακροατής κάποιες περιόδους, ή να ακούω τις ίδιες μαλακίες on repeat χωρίς σκοπιμότητα, ο Κούντερα το είχε σχολιάσει αυτό σαν «μουσική ως θόρυβος». Ο Σαίνμπεργκ δηλαδή το είχε πει πρώτος, αλλά εγώ από τον Κούντερα το έμαθα, όπως και όλα όσα ξέρω (γελάω). Η λογοτεχνία όμως –εννοώντας το διάβασμα και όχι το γράψιμο- είναι εντελώς προσωπικό πράγμα. Κανείς δεν ξέρει με γυμνό μάτι τι πραγματικά σημαίνει το βιβλίο για μένα, και γι αυτό δεν μου επιτρέπω να βαριέμαι την ανάγνωση. Θα διαβάσω ένα βιβλίο ακόμη και αν δεν έχω όρεξη, ακόμη κι αν προτιμώ κάτι να χαζέψω στην τηλεόραση. Γιατί πρέπει κάτι να αποδείξω, στον εαυτό μου και μη.
Ενδιαφέρον αυτό. Εγώ σκέφτηκα ότι πέρα από το προσωπικό, υπάρχει και το γεγονός ότι από όλους τους ανθρώπους το να διαβάζει κανείς βιβλία «επιβραβεύεται». Είναι συνυφασμένο κοινωνικά με την ευφυΐα .Το να ακούς μουσική, όχι και τόσο. Επίσης είναι και πολύ προσβάσιμη η μουσική σε σύγκριση με ένα βιβλίο.
Ναι, έχεις ένα δίκιο. Όλο αυτό πάντως με φέρνει σε κάτι άλλο για το οποίο θέλω να ακούσω την γνώμη σου. Θεωρώ ότι η βαρεμάρα κουβαλά μια ενοχή. Δεν μιλώ για την ενοχή του ότι είναι προνόμιο το να είναι τόσο μεγάλο πρόβλημα στη ζωή μας η πλήξη, αυτήν την θεωρώ μια αναπόφευκτη και μάλλον υγιή σκέψη. Με απασχολεί το ότι στην δική μας ηλικία, υπάρχει η ενοχή του νιάτου. Εσένα κοιτούν οι μεγαλύτεροι και σε ζηλεύουν, είναι μια ευθύνη αυτό. Κάπως αισθάνεσαι ότι τους χρωστάς να το ζήσεις όπως θα το ζούσαν αυτοί αν ήταν ξανά στη θέση σου.
Σίγουρα υπάρχει πολύ έντονα η ενοχή στην βαρεμάρα-είναι και ένα από τα στοιχεία της που συμβάλλουν στην θλίψη που λέγαμε πριν. Υπάρχει η αντίληψη πως η νεανική ζωή είναι ντε και καλά απόλυτα συναρπαστική 24/7. Έτσι έχεις την ενοχή του να μην τηρείς αυτή την αρχή, και επίσης το κρατάς και μέσα σου, γιατί δεν αναγνωρίζεται ως κάτι πραγματικό η πλήξη για τους νέους, σε αντίθεση με τους ηλικιωμένους για τους οποίους η πρώτη μας σκέψη είναι πως βαριούνται μόνοι τους, που εδώ που τα λέμε ούτε αυτό είναι απόλυτο. Η γιαγιά μου ας πούμε, αν της πω «Γιαγιά έχω ένα μεγάλο πρόβλημα, βαριέμαι πολύ!» θα μου πει «Εσύ ρε Γ. έχεις όλη τη ζωή μπροστά σου, τι βαριέσαι;». Δεν θα το καταδικάσει, πιο πολύ θα το αγνοήσει ως απίθανο.
Ε τι να πει κιόλας η γυναίκα;
Τι να πει όντως. Πάντως μιας και λέμε για ενοχή, για μένα αυτό συνδέεται και με την ευφυΐα όπως είπα πριν για τα βιβλία. Υπάρχουν πράγματα που υποτίθεται πως καθιστούν κάποιον ευφυή. Η βαρεμάρα συμβολίζει το αντίθετο, θεωρούμε ότι οι έξυπνοι άνθρωποι δεν βαριούνται. Που δεν ξέρω αν ισχύει, γιατί πιστεύω κιόλας ότι είναι λίγο απαραίτητη η πλήξη για να σε κινητοποιήσει να μπεις σε μια δημιουργική περίοδο. Δεν ξέρω βέβαια αν έχει βάση αυτό που λέω. Βαριέται ένας ευφυής άνθρωπος; Εσύ έχεις απάντηση σε αυτό;
Όχι, δεν έχω απάντηση. Ξέρω πως οι περισσότεροι υποθέτουν πως δεν βαριέται, αλλά αυτό δεν λέει τίποτα.
Όντως, δεν λέει. Έχεις απάντηση για το γιατί είναι τόσο συνήθης η υπόθεση αυτή;
Ίσως επειδή για πολλούς η ευφυΐα ταυτίζεται με την εγκεφαλική εγρήγορση, και αυτή με την μη πλήξη. Μια φορά η Ε. (κοινή μας φίλη), μου είχε πει πάνω σε μια συζήτηση ότι με θαυμάζει που δεν βαριέμαι ποτέ, γιατί εκείνη βαριόταν πολύ. Εγώ στην πραγματικότητα της είχα πει απλώς ότι το μυαλό μου τρέχει ανήσυχο ασταμάτητα. Η σύνδεση με το ότι δεν βαριέμαι έγινε στο δικό της κεφάλι αυτόματα.
Μπορεί να παίζει και έναν ρόλο το ότι de facto ο ευφυής άνθρωπος είναι ένας δημιουργικός άνθρωπος, και στην δημιουργικότητα υποτίθεται πως δεν χωρά βαρεμάρα. Αλλά εγώ διαφωνώ με αυτό, σου το είπα και πριν, πιστεύω ότι όχι απλά μπορούν να υπάρχουν και τα δύο, αλλά και ότι το ένα τρέφει το άλλο.
Με λίγα λόγια τέλος πάντων, δεν θεωρείς ότι η ευφυΐα και η πλήξη είναι έννοιες αντιστρόφως ανάλογες.
Μπορεί να εξαρτάται από τον άνθρωπο. Εγώ μπορώ να σου πω ότι δεν είναι, μπορώ ακόμα και να σου πω πως θα είναι αναγκαία περιστασιακά η πλήξη για έναν ευφυή άνθρωπο, θα τον ωθεί να πάει ένα βήμα παραπέρα. Δημιουργείται βέβαια και ένας μύθος γύρω από τους ευφυείς ανθρώπους, δεν μπορώ δηλαδή να ξέρω πώς νιώθουν και πώς λειτουργούν. Αλλά από απόσταση σκέφτομαι ότι… ε, δεν μπορεί να μη βαριόντουσαν!
Βγάζεις τον εαυτό σου έξω από αυτή την εξίσωση των ευφυών ανθρώπων, παρατηρώ.
Ε καλά εντάξει, τι περίμενες από μένα (γελάει); Δεν θα έλεγα για μένα ότι είμαι ευφυής.
Το πιστεύεις, ή το λες από ταπεινοφροσύνη;
Όχι, το πιστεύω. Καλά, κιόλας τώρα σου μιλάω και για…(κάνει μια μεγαλόπρεπη κίνηση με τα χέρια) ΕΥΦΥΕΙΣ ανθρώπους.
Για ιδιοφυΐες εννοείς.
Ναι. Εσύ βαριέσαι;
(Μεγάλη παύση) Εγώ νιώθω ότι την έχω κάνει στο κεφάλι μου βιβλικό κακό τη βαρεμάρα, εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Απέφευγα να την ορίσω, για να μην ταυτιστώ με τον ορισμό. Ξέρεις πόσο σε εκτιμώ εγκεφαλικά και μη. Πολλές φορές σκέφτομαι ότι θα ήθελα να είμαι σαν εσένα. Οπότε με βοηθάει το ότι εσύ βαριέσαι. Έχω και γαμώ τους συνένοχους στο έγκλημα (γελάμε). Πάντως, είναι και η περηφάνιά μου που δεν με αφήνει να πω ότι πλήττω. Αν έχεις μια υποχρέωση, σου προσάπτει μια κάποια τιμή το να την εκτελέσεις κουρασμένος, ή αποκαρδιωμένος, ή κάτι άλλο. Δεν θα σου δώσει κανείς λουλούδια που έκανες το καθήκον σου πλήττοντας. Και τα θέλω τα λουλούδια μου, ρε γαμώτο!
Τώρα αυτό μου κάνει πάλι ενοχικό. Δεν θα έχεις ενοχές άμα δεν μελετήσεις πιάνο επειδή είσαι κουρασμένη, αλλά σίγουρα θα έχεις άμα δεν μελετήσεις επειδή βαριέσαι.
Εγώ θα νιώσω ενοχές και στις δύο περιπτώσεις.
(Γελάει) Ναι, εσύ σίγουρα. Παραδέχεσαι πάντως ότι καμιά φορά βαριέσαι.
Σε εσένα ναι.
Στους υπόλοιπους;
Δύσκολα. Γιατί, μήπως μου το παραδέχονται εκείνοι (γελάμε); Θα σου πω τι συμβαίνει. Βλέπω κάτι που δεν ξέρω αν είναι παθολογία της γενιάς μας ή αν είναι κάτι καθολικότερο…βασικά, βλακείες λέω, σίγουρα δεν είναι της γενιάς μας, μη σου πω ότι η γενιά μας είναι και η πρώτη που επιχειρεί να το αποτάξει. Τέλος πάντων, μιλάω για τη μανία που μας τρώει να πάψουμε να είμαστε ή να φαινόμαστε άνθρωποι. Η πλήξη δεν θεωρώ ότι είναι λιγότερο ανθρώπινη από τον αέρα που αναπνέουμε, το ίδιο και η οκνηρία, η σεξουαλική επιθυμία, η λαιμαργία… όλα αυτά τα πράγματα που προσποιούμαστε ότι δεν υπάρχουν πάνω μας. Έχουμε μια ανάγκη να αποδείξουμε ότι δεν είμαστε θνητοί, δεν ρευόμαστε, δεν κάνουμε την ανάγκη μας. Δε σου λέω προφανώς ότι πρέπει να έρθεις να ρευτείς στη μάπα μου για να απενοχοποιηθείς, αλλά κατάλαβες…
Ναι, το καταλαβαίνω αυτό που λες. Και αυτό με την ενοχή συνδέεται, γενικά όλα εκεί τα γυρνάμε, δεν ξέρω αν το έχεις παρατηρήσει… τέλος πάντων, τελικά πρέπει να είναι υπερανθρώπινο το να μην πλήττεις.
Μου αρέσει πολύ αυτό το συμπέρασμα.
Χαίρομαι.
Στο λεωφορείο για να έρθω εδώ βρήκα κάτι ρητά για την πλήξη. Κάποια έχουν την πλάκα τους. Να σου τα διαβάσω;
Ναι, αμέ.
Jacques Duclos: «Ο έξυπνος άνθρωπος πλήττει εκεί που οι περισσότεροι διασκεδάζουν.» Τι πιστεύεις για αυτό;
(Με αξιοσημείωτα έντονο ύφος) Ε, δεν μ’αρέσει αυτό το ρητό! Θα σου πω γιατί. Επειδή δημιουργεί πάλι μια εικόνα του έξυπνου ανθρώπου πολύ ιδεατή. Και επίσης τι, δηλαδή άμα κάποιος μπορεί να διασκεδάσει εκεί που διασκεδάζουν οι πολλοί σημαίνει ότι δεν είναι έξυπνος; Δεν έχει ο έξυπνος άνθρωπος το δικαίωμα να ξεφτιλίζεται…
Στα μπουζούκια, ας πούμε;
Ναι, δεν έχει το δικαίωμα να ξεφτιλίζεται κάποιος έξυπνος στα μπουζούκια; Εγώ πιστεύω ότι το έχει. Βέβαια στα ρητά γίνονται και γενικεύσεις, οπότε άμα βγάλουμε την γενίκευση… λοιπόν, εάν το έλεγε «Ο έξυπνος άνθρωπος μπορεί και να πλήττει εκεί που οι περισσότεροι διασκεδάζουν», τότε θα συμφωνούσα.
Τέλεια, το λύσαμε. Α, αυτό θα σου αρέσει, κολλάει με αυτά που έλεγες πριν περί Kanye και beat-making και τα λοιπά. Λέει ο Δουμάς: «Βαριόμουνα, να πώς άρχισε. Με έκανε να βαριέμαι, να πώς τελείωσε.» Το’ νιωσες;
Το’νιωσα, έτσι ακριβώς πάει.
Επόμενο. Χμ, αυτό είναι για μένα…και για σένα λίγο ίσως… όχι, περισσότερο για μένα. «Ή είμαι ερωτευμένη και δυστυχώ με τρόπο αστείο, ή είμαι λογική και πλήττω θανάσιμα.». Συμφωνώ πολύ!
Εγώ πάντως και όταν είμαι ερωτευμένος και δυστυχώ, πάλι πλήττω θανάσιμα. Πλήττω επειδή δεν μπορεί να με ικανοποιήσει τίποτα άλλο από αυτόν τον άνθρωπο…βέβαια εγώ όταν μιλάω για έρωτα μιλάω για το ανικανοποίητο πάντα.
Άκου ένα άλλο, κι αυτό σου πάει. Τολστόι: «Πλήξη: η επιθυμία για επιθυμίες.». Συμφωνείς με αυτή τη δήλωση;
Τέλειο! Συμφωνώ, ναι.
Εσύ επιθυμείς επιθυμίες;
Ε, τι σου λέω τόση ώρα!
Όντως. Τελευταίο, Νίτσε: «Όποιος οχυρώνεται κατά της πλήξης, οχυρώνεται ενάντια στον εσωτερικό του εαυτό».
Αυτό δεν το καταλαβαίνω. Στον ιστορικό του εαυτό;
Εσωτερικό, ρε, όχι ιστορικό.
Α, εσωτερικό (γελάει). Εσύ τι πιστεύεις για αυτό;
Συμφωνώ. Και επίσης παραφράζω: όποιος οχυρώνεται κατά της πλήξης, οχυρώνεται ενάντια στην ανθρώπινή του φύση.
Ακριβώς! Ακόμα και ο πιο έξυπνος άνθρωπος στη Γη βαριέται, εκεί καταλήξαμε αν θυμάμαι καλά.
Εσύ είσαι ο πιο έξυπνος άνθρωπος στην Γη για μένα.
(Γελάει δυνατά. Νομίζει, εσφαλμένα, ότι αστειεύομαι.) Να’ σαι καλά.
