“Το βράδυ έρχεται ο μπαμπάς και με μαλώνει”: νέα ποίηση, από την Σοφία Μπίσδα

«Η γραφή της είναι ορμητική, γεμάτη από την καλοδεχούμενη αγουράδα και την άγρια ειλικρίνεια ενός πρώτου βιβλίου και η αγριάδα αυτή στη γραφή φέρνει κάτι που δεν έχουν ούτε φτασμένοι συγγραφείς: ορμή. Το βιβλίο είναι σκοτεινό. Σπαρακτικό. Γεμάτο εικόνες. Συναίσθημα. Μοναξιά». Γιώργος Γιώτσας

Η χαρά μου είναι απερίγραπτη όταν μας βλέπω να δημιουργούμε. Και λέω “μας” προσδιορίζοντας τη γενιά μας, τη γενιά που ήρθε στον κόσμο όταν ακόμα οι παχιές αγελάδες ζούσαν και βασίλευαν, κι ύστερα τις είδε να σφαγιάζονται και να μετατρέπονται σε περιορισμούς στις τραπεζικές αναλήψεις, σε μαύρα στις οθόνες, σε διχασμούς, σε μάσκες. Η Σοφία δημιούργησε κι εμείς τις ευχόμαστε “καλοτάξιδο” το νέο βιβλίο και καλά ταξίδια σ’εκείνη, για να συνεχίσει να δημιουργεί.

Χ.Γ.

ΒΟΗΘΕΙΑ

Ο μπαμπάς ήξερε από παλιά έναν δρόμο

 και μου τον έμαθε

να τον λέω στον ταξιτζή.

Για να γλιτώνω την ταρίφα.

Η μαμά δεν έλεγε πολλά,

μόνο να μαζεύω.

Το βράδυ έρχεται ο μπαμπάς και με μαλώνει.

Τη νύχτα έρχεται η μαμά και κλαίει.

Την υπόλοιπη μέρα όλα ήσυχα,

χτυπάει το τηλέφωνο

μιλάω με την αγάπη μου.

Τον βρίζω.

Το κλείνω.

Ξαναπαίρνω και αγαπιόμαστε.

Το βράδυ έρχεται ο μπαμπάς και κλαίει

και η μαμά είπε ότι σε λίγες μέρες θα χαθεί.

ΣΕΙΚΕΡ

Αυτή ξέρει τι μου αρέσει,

ξέρει πώς σκέφτομαι

και πώς μιλώ.

Μελέτησε σαφώς

μια παλιά ιστορία μου

και τώρα συνδυάζει τα λεγόμενά μας.

-Ναι, ναι αυτό εννοούσα, γλυκιά μου-

Αυτή ξέρει και μου αρέσει.

Να αγαπά πολύ.

Να αγαπά βαθιά,

πιο βαθιά.

Ένας ωκεανός μας έβρεξε

σαν μείναμε στυγνοί,

χορεύοντας στη σπείρα της.

Μουχλιάσανε τα μάτια μου,

μουχλιάσαν και τα μαλλιά μου.

Κακός ο χρόνος

που χωρίζει.

Να μ’ αγαπάς πολύ

να μ’ αγαπάς βαθιά.

Πιο βαθιά.

Ένα πράγμα ξεχάσαμε ωστόσο,

-στην τσέπη του παλτό

δύο βιβλία της-

και μια καλάθα άπλυτα στο σπίτι.