Γύριζε το καρουσέλ
σαν παραμύθι γύριζε
Στροβίλιζαν τα όνειρα
πάνω σ αλογάκια και άμαξες
Γελούσαμε
καπνίζαμε
Μια στιγμή χαράς πριν
σβήσουν τα φώτα
χορταριάσουν τα μονοπάτια
τ άλογα γεράσουν
Των Χριστουγέννων το σκοτάδι
τραπέζια γιορτινά σκεπάζει
Ξύπνα, μου λες
μια καινούρια χρονιά
ξημερώνει
Ψάχνω τα μάτια σου. Το πρωί καθαρά. Όσο περνάει η μέρα κοκκινίζουνε. Δεν με κοιτάς πια. Κλαίω, κοπανιέμαι. Δεν με κοιτάς. Εκείνος ο γλυκός με τα γυαλάκια Με νταντεύει στωικά με ιστορίες του ζωικού βασιλείου. Αλλά εσύ δεν με κοιτάς. Tο χοντρό γουρουνάκι Σβήνει τούρτα...
Η ώρα είναι 9 μμ, ημέρα Δευτέρα και εσύ χαμογελάς Η ατέλεια υπάρχει και εσύ είσαι ικανός να την αγαπήσεις ή έστω να την αντέξεις οι άνθρωποι γελιόμαστε νομίζοντας πως η αγάπη δεν περιλαμβάνει αρνήσεις Η υπομονή που δεν διαθέτεις Ο χρόνος που δεν περισσεύει Η διάθεση...
Πού πάει ο παλιός ο χρόνος Όταν φεύγει; Πάει σ΄ένα καταφύγιο Κάποιου βουνού δίχως όνομα Και κοιμάται σε κουκέτα Μ΄όλα τα «για πάντα» που βγήκαν ψέματα Μ΄όλα τα ακυρωμένα ταξίδια Μ΄όλες τις επιστολές που γίνανε μπάλα σ’ένα κάδο Μ΄όλες τις ξεθωριασμένες αναμνήσεις. Μια...
Φορούσε το λευκό βραχιόλι στα πόδια της και το λευκό σημάδι από κάτω μαρτυρούσε την ασπράδα που άφηνε πίσω του ο χειμώνας. Τα πρώτα καφετιά σημάδια στους ώμους, την μύτη, τον λαιμό όλα φιλιά του Ήλιου του παντοδύναμου -σιγά που θα του ξέφευγε η κόρη από τα χέρια- τόσο...
