Στην πατρώα μας γη
περιδιαβαίνουν οι παλιοί μας δάσκαλοι
-χρόνια συγχωρεμένοι –
κι όποτε ερχόμαστε
μας χτυπούν στην πλάτη
προσφωνώντας μας πάντα “παιδιά”
αφήνοντας με τ’άγγιγμά τους
ένα πούπουλο
απ ́τα παλιά φτερά μας.
Γι’αυτό δεν γυρνάμε πίσω.
Φοβόμαστε εκείνα τα φαντάσματα
που μας λεν’ παιδιά
ενώ παιδιά δεν είμαστε
κι εκείνα τα πούπουλα
των φτερών
που συγχωρέθηκαν πολύ πριν τους ανθρώπους
και μας στοιχειώνουν.
Χριστίνα Γιαβάσογλου
Το όνομά μου είναι αυτό που διαβάζετε. Αποφοίτησα από τους Χημικούς Μηχανικούς. Ζω στην Αθήνα και το βιογραφικό μου είναι τόσο μικρό που δεν αξίζει να το παραθέσω. Σκοπός εδώ είναι να πούμε όσα δεν έχουν θέση και (φυσικά) δε χωρούν σε ένα απλό “lunch break”. Kάτω, στα τρία εικονίδια θα βρείτε τα social μου. Ελάτε να βλέπουμε ο ένας τα κουταλοπίρουνα του άλλου ή και όχι.
