Οι αγκαλιές του Σεπτέμβρη
οφείλουν να’ναι πιο φαρδιές.
Το καλοκαίρι έμεινε
σαν ένα μικρό απόστημα στην πλάτη
που μας τρώει,
μα μάθαμε να μην το πειράζουμε.
Μη μολυνθεί,
μην ανοίξει και βγάλει από μέσα
τοξικές αρμύρες θαλασσών
θανατερές θύμησες περαστικής ευτυχίας,
στάχτες, φωτιές, θανατικά και λάβες
που απειλούν να μας σκοτώσουν.
Γι΄αυτό σου λέω,
τον Σεπτέμβρη ζητάμε
μιαν αγκαλιά ευρύχωρη
λίγο να ξαποστάσουμε,
λίγο να μας περιθάλπτει
χωρίς να ενοχλεί
το μικρό καλοκαιρινό σπυρί
που πονάει ακόμα.
Το όνομά μου είναι αυτό που διαβάζετε. Αποφοίτησα από τους Χημικούς Μηχανικούς. Ζω στην Αθήνα και το βιογραφικό μου είναι τόσο μικρό που δεν αξίζει να το παραθέσω. Σκοπός εδώ είναι να πούμε όσα δεν έχουν θέση και (φυσικά) δε χωρούν σε ένα απλό “lunch break”. Kάτω, στα τρία εικονίδια θα βρείτε τα social μου. Ελάτε να βλέπουμε ο ένας τα κουταλοπίρουνα του άλλου ή και όχι.
