Κάποτε τα ποιήματά μου μιλούσαν για ιδανικά,
που τωρα διστάζω να αντικρίσω
Σαν παλιούς φίλους που όταν τους συναντάς,
δεν θες να τους δώσεις την ευχαρίστηση πως τα λόγια σου ήταν άδεια
Μα πως οι πένες σου είχαν μελάνι.
Το φεγγάρι μένει ακόμα ανέγγιχτο από τη μιζέρια του πρώτου ορόφου.
Καμία μετάβαση δε μπορεί ακόμη να χαρτογραφήσει τον ουρανό.
Οι τσέλο σονάτες του Μπραμς συνεχίζουν να παίζουν τα βράδια,
αλλά και οι μαγνητοσκοπημένοι μουσικοί σήμερα ακούστηκαν
φάλτσα
Το βράδυ τελειώνει και η ζωή είναι ξεκούρδιστη
Στείλτε μας το δικό σας ποίημα στο email: recviemsite@gmail.com
