Τα ακατάστατα κρεβάτια μας
Σιγοψιθυρίζουν νότες ευτυχίας
Τα πρωινά παρ’ όλα αυτά ξυπνάμε
Κάνοντας τις ίδιες μηχανικές κινήσεις
Ίσιο σεντόνι
Μαξιλάρι στην ευθεία
Κάλυμμα των νυχτερινών μας πόθων τα παπλώματα
Αριστοτεχνικά τακτοποιούμε το άτακτο
Φλερτάροντας με την ιδέα πως σε κάθε Ανατολή
Θα μαζεύουμε ένα-ένα τα κομμάτια μας
Κατευθυνόμενοι προς τις εξόδους των σπιτιών μας
Με ένα χαμόγελο ένοχης ηδονής
Στήνουμε αυτί πίσω απ’ την πόρτα
Και ακούμε αμυδρά
Τους αναστεναγμούς των σκονισμένων ραφιών και των μονών καθιστικών
Και κάθε φορά που ο ουρανός πέφτει πάνω στις ψυχές μας
Ως πάπλωμα με χρυσαφί ανταύγειες
Ξεγελάμε τους εαυτούς μας
Κλωτσώντας με μανία τα παπλώματα
Αλλά πάντα επαναστατημένοι
