Ας επικροτηθούν
με νέες θέσεις εργασίας
τα γεμάτα
μ’αίματα πρόσωπα,
τα βγαλμένα
πλευρά,
τα σπασμένα
σαγόνια.
«Να κοιμάσαι εσύ
μ’αυτό το πλευρό·
Γιατί τ’άλλο,
σ’το χω βγάλει».
* Σύμφωνα με τον δημιουργό, το παρόν γραπτό είναι εμπνευσμένο από πραγματικούς τραυματισμούς πραγματικών ανθρώπων που είχαν την κακή τύχη να «συναναστραφούν» την Ελληνική Αστυνομία.
Ψάχνω τα μάτια σου. Το πρωί καθαρά. Όσο περνάει η μέρα κοκκινίζουνε. Δεν με κοιτάς πια. Κλαίω, κοπανιέμαι. Δεν με κοιτάς. Εκείνος ο γλυκός με τα γυαλάκια Με νταντεύει στωικά με ιστορίες του ζωικού βασιλείου. Αλλά εσύ δεν με κοιτάς. Tο χοντρό γουρουνάκι Σβήνει τούρτα...
Η ώρα είναι 9 μμ, ημέρα Δευτέρα και εσύ χαμογελάς Η ατέλεια υπάρχει και εσύ είσαι ικανός να την αγαπήσεις ή έστω να την αντέξεις οι άνθρωποι γελιόμαστε νομίζοντας πως η αγάπη δεν περιλαμβάνει αρνήσεις Η υπομονή που δεν διαθέτεις Ο χρόνος που δεν περισσεύει Η διάθεση...
Πού πάει ο παλιός ο χρόνος Όταν φεύγει; Πάει σ΄ένα καταφύγιο Κάποιου βουνού δίχως όνομα Και κοιμάται σε κουκέτα Μ΄όλα τα «για πάντα» που βγήκαν ψέματα Μ΄όλα τα ακυρωμένα ταξίδια Μ΄όλες τις επιστολές που γίνανε μπάλα σ’ένα κάδο Μ΄όλες τις ξεθωριασμένες αναμνήσεις. Μια...
Φορούσε το λευκό βραχιόλι στα πόδια της και το λευκό σημάδι από κάτω μαρτυρούσε την ασπράδα που άφηνε πίσω του ο χειμώνας. Τα πρώτα καφετιά σημάδια στους ώμους, την μύτη, τον λαιμό όλα φιλιά του Ήλιου του παντοδύναμου -σιγά που θα του ξέφευγε η κόρη από τα χέρια- τόσο...
