Πίσω απ’ τις γρίλιες είναι το μεγάλο μεσημέρι.
Τα σκόρπια σπίτια κάτασπρα, κ’ ένα κόκκινο
κάτω απ’ το λόφο. Λίγο πιο πάνω, ξέρουμε,
είναι η μεγάλη ασβεστωμένη μάντρα. Από κει
κατεβαίνει η δροσιά προς τους ευκάλυπτους, κ’ ένα άρωμα
από σάπια ροδάκινα σωριασμένα στο δρόμο.
Άξαφνα τα τζιτζίκια σώπασαν. Δυο ηλιοκαμένα σώματα
στ’ άσπρα σεντόνια. Βγάλε και το δαχτυλίδι σου –
μου πιάνει ένα δικό μου χώρο στο μικρό σου δάχτυλο.
(Γιάννης Ρίτσος, Ποιήματα, τ. 4ος, Κέδρος)
«Ο έρωτας είναι ο ύστατος παράνομος. Απλώς δεν παραδέχεται κανονισμούς. Το περισσότερο που εμείς μπορούμε να κάνουμε είναι να προσυπογράψουμε σαν συνεργοί του. Αντί να ορκιζόμαστε τιμή και υπακοή, καλύτερα να ορκιζόμαστε βοήθεια και παρακίνηση. Αυτό σημαίνει πως...
Η Μαργαρίτα Καραπάνου, σε ένα μανιακό επεισόδιο που έπαθε μόλις 20 ετών, οδήγησε τον εαυτό της σε ένα μπαλκόνι με σκοπό να πέσει. Φρόντισε να κλειδώσει το σπίτι για να μην μπορεί να μπει κανείς και αποφάσισε να πηδήξει μπροστά στη μητέρα της, η οποία φώναζε κάτω από...
Όταν χάσαμε τον παππού μου θελήσαμε να τον τιμήσουμε για τους δύο πιο επιδραστικούς ρόλους που υπηρέτησε στη ζωή του. Έτσι, κάτω από το όνομα του, στην πλάκα χαράχτηκαν και οι λέξεις «Μαθηματικός και παππούς». Όταν πριν λίγες μέρες βγήκα, απρόθυμα, από τον κατά Γκαρπ...
«Να σου πω πονηρέ, μη μου πεις ότι είναι η ίδια που θυμάμαι από το 2012!». Ο πατέρας μου προσποιείται ότι δεν ακούει, ψαχουλεύει την κάβα, να βρει το εκλεκτότερο κρασί για τους ξιπασμένους ουρανίσκους που έχει διαλέξει να τραπεζώσουμε ακόμα μια παραμονή Χριστουγέννων....
