Ο Άρης Δημοκίδης, ξεθάβει αλήθειες κάποτε «σκληρές», κάποτε γλυκές, πολλές φορές άγνωστες. Κάθε Σάββατο τις μοιράζεται μέσω των Μικροπραγμάτων της LIFO με εκατομμύρια ακροατές, που σε πολλές περιπτώσεις έχουν κάνει την ακρόαση του podcast κομμάτι της σαββατιάτικης ρουτίνας τους. Σήμερα έχει πάνω από 25 εκατομμύρια ακροάσεις. Τον ρωτώ στην κουβέντα μας πώς γίνεται αυτό: «γενικά δε θέλω να σκέφτομαι τα νούμερα γιατί δεν μπορώ να τα διανοηθώ. Πρακτικά πάντως, μπορεί να είναι ένας άνθρωπος που έχει ακούσει 25 εκατομμύρια φορές, ή δύο που έχουν ακούσει 12.5!», μου λέει γελώντας από το τηλέφωνο. Εγώ στο κέντρο της Αθήνας κι εκείνος στον (σχεδόν) Ι.Χ. παράδεισό του στη Χαλκιδική, τα λέμε και η φωνή του μου είναι εξαιρετικά οικεία από τα τόσα επεισόδια που έχω ακούσει. Παρακάτω τα τέκνα της κουβέντας μας.
Ποια είναι η πορεία σου μέχρι εδώ; Τι ονειρευόσουν ως παιδί;
Η αλήθεια είναι ότι πάντοτε δημοσιογράφος ήθελα να γίνω, αυτό έλεγα από παιδί. Όταν κατάλαβα ότι θα περνούσα με δυσκολία στη σχολή στην Ελλάδα, και δεδομένου ότι τα χρόνια ακόμα τότε ήταν καλύτερα οικονομικά έφυγα για το Λονδίνο. Σκέψου επίσης ότι η Μεγάλη Βρετανία ήταν ακόμα στην Ε.Ε. οπότε οι σπουδές ήταν δωρεάν. Σπούδασα λοιπόν εκεί Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και Επικοινωνία και έκανα μεταπτυχιακό. Ήμουν πέντε χρόνια. Το χόρτασα, ήθελα να γυρίσω στην Ελλάδα, μου φαινόταν πολύ πιο απλή η ζωή εδώ. Κι έκτοτε έγραφα σε site.
Κάπως έτσι προέκυψε και το blog σου, το 11, που έγινε πολύ trendy. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι το prequel των Μικροπραγμάτων. Μίλησέ μου για αυτό.
Ναι! Τη δεκαετία του 2000 ήταν της μόδας τα blogs και διαπίστωσα ότι έχοντας δουλέψει λίγο στη δημοσιογραφία ήταν περίπλοκα τα πράγματα. Έπρεπε να σου δώσουν την έγκριση για το θέμα, μετά μπορεί να μην το έβαζαν στο περιοδικό, σου ζητούσαν άλλα πράγματα, ένας χαμός. Ενώ με τα blog γινόσουν ο αρχισυντάκτης του εαυτού σου. Δεν υπήρχαν αλλαγές, περικοπές και τα συναφή και το έβλεπα ως παιχνίδι. Σχεδόν καθημερινά ανέβαζα 11 «σημεία». Έβαζα λόγου χάρη 11 αγαπημένες ταινίες που είδα στο θερινό, ή 11 αγαπημένους μουσουργούς κ.τ.λ. Μέσα από αυτά αξιοποιούσα την αγάπη μου για την έρευνα και τη δημοσιογραφία. Έψαχνα πολύ, και κατέληγα σε υπερ-ποστ με 11 πράγματα, που το καθένα από μόνο του θα μπορούσε να είναι ένα ξεχωριστό άρθρο. Πάντα αυτό μ΄αρέσει να κάνω επί της ουσίας, όπως και τώρα με τα Μικροπράγματα, κάτι που να συνδυάζει την έρευνα, το γράψιμο, το στήσιμο και τη σκηνοθεσία.
Θέλεις να κάνουμε μια μικρή αναβίωση; Να μας πεις 11 επεισόδια των Μικροπραγμάτων που σε δυσκόλεψαν πολύ, αλλά το άξιζαν πέρα για πέρα;
Σαφώς! Φύγαμε!
Λίζυ Λασηθιωτάκη: Δεν υπήρχαν σχεδόν καθόλου στοιχεία για εκείνη και δεν ήξερα όχι πώς θα γεμίσω μία ώρα και είκοσι λεπτά, ούτε καν πέντε λεπτά! Δεν έβρισκα κανέναν να την ξέρει, οπότε έκανα ένα ποστ στο facebook κι εκεί ένα άτομο μου είπε ότι την ήξερε και κάπως αλυσιδωτά βρέθηκαν και τα υπόλοιπα στοιχεία. Ήταν ένα μυστήριο, ένα αίνιγμα για εμένα αυτή η γυναίκα, που ξεκίνησα χωρίς να ξέρω τίποτα για αυτήν σχεδόν, και τελικά βρήκα ένα σωρό ανθρώπους που την αγαπούσαν πάρα πολύ.
Αφορισμός του Θεόδωρου Αγγελόπουλου: Εδώ συνέβη το ακριβώς αντίθετο απ΄τη Λίζυ. Υπήρχε πάρα πολύς κόσμος που τα είχε ζήσει, είχαμε πολλές μαρτυρίες που δεν ήξερα πώς θα τα χωρέσω στο επεισόδιο.
Γιώργος Λάνθιμος: Την ώρα που τελείωνα το μοντάζ και θα το ανέβαζα κράσαρε το πρόγραμμα και έπρεπε να το ηχογραφήσω απ΄την αρχή και να το μοντάρω, που σήμαινε άλλες 8 ώρες δουλειά. Ήμουν ήδη φαντάσου 24 ώρες ξύπνιος.
ΛΕΞ: Ήταν δύσκολο να βρω τον ΛΕΞ και να τον πείσω να μου πει κάτι, αλλά τελικά όταν τον βρήκα-προς έκπληξή μου- δέχθηκε. Ήθελε να μου μιλήσει για το ζήτημα της ψυχικής υγείας, που ήταν πολύ πολύ χρήσιμο.
Ζήνα Κουτσελίνη: Δεν είχα πρόβλημα με την ίδια, αλλά έγινε λάθος στην ηχογράφηση. Όποιος θέλει να ακούσει τη σπαρταριστή ιστορία ας ανατρέξει στο επεισόδιο «Ο Άρης Δημοκίδης απαντά στους ακροατές».
Ασυνόδευτα ανήλικα του 1974: Ήταν μια άγνωστη, συγκινητική ιστορία. Ένα πολύ σκληρό θέμα όπως καταλαβαίνεις. Με δυσκόλεψε ακριβώς γιατί σταματούσα και σκεφτόμουν μήπως είναι πολύ «βαρύ», αλλά άξιζε τελικά γιατί ήταν μια ιστορία που έπρεπε να ειπωθεί.
Εβραίοι Θεσσαλονίκης: Πολύ δύσκολο επεισόδιο και αυτό. Η δυσκολία ήταν ότι μίλησα με δέκα ιστορικούς, επιστήμονες, και ήταν-για εμένα που δεν είμαι ειδικός-μεγάλη πρόκληση να μπω στο κλίμα μέσα σε μια εβδομάδα, αλλά ευτυχώς με βοήθησαν πάρα πολύ.
Διονύσης Σαββόπουλος: Είχα 34 καλεσμένους. Ποτέ ξανά δεν είχα τόσους πολλούς, οπότε κι εκεί ήταν δύσκολο να διαχειριστώ το υλικό, αλλά είμαι πολύ ικανοποιημένος με το αποτέλεσμα.
Μαρίνα Σάττι: Καταρχάς όταν έφτιαχνα το επεισόδιο προετοιμαζόταν για τη Eurovision, επομένως δεν μπόρεσα να τη βρω. Η άλλη δυσκολία ήταν η εξής: έπεφτε πάνω στη Eurovision! Σκεφτόμουν ότι αν το ανέβαζα-όπως είχα προγραμματίσει-Μεγάλο Σάββατο κοντά στους προκριματικούς και άκουγε κάτι δυσάρεστο για την ίδια, διότι υπήρχαν ορισμένοι που την είχαν κατηγορήσει για πράγματα, μπορεί να είχα τύψεις ότι της «χαλάω» τη μεγάλη της μέρα, ή να μην τα πήγαινε τόσο καλά εξαιτίας μου (γέλια). Τελικά το προετοίμασα γρήγορα ούτως ώστε να βγει μια εβδομάδα πριν. Εν τέλει, όχι απλά δε στεναχωρήθηκε, αλλά της άρεσε και πάρα πολύ! Τζάμπα ανησυχούσα…
Νίκος Κοκλώνης: Είχα συνεννοηθεί μαζί του ότι θα έβγαινε μόνο η συνέντευξη, καθώς θα ήταν η πρώτη φορά που μιλούσε μετά από όσα είχαν γίνει. Σε δεύτερο χρόνο θα έβγαζα επεισόδιο και με άλλες απόψεις, με ανθρώπους που τον κατηγορούν κ.τ.λ. Όταν βγήκε λοιπόν τα «άκουσα» από πολλούς ότι ξεπλένω τον Κοκλώνη. Βεβαίως όταν κυκλοφόρησε το επεισόδιο «Καταγγελίες», ηρέμησαν τα πνεύματα…
Γιώργος Τράγκας: Μου βγήκε πολύ μεγαλύτερο απ΄ότι περίμενα. Επίσης, όπως και στον Αχιλλέα Μπέο και στον Μάκη Ψωμιάδη, επειδή κάποια απ΄όσα ακούγονταν (όχι από εμένα), παρέπεμπαν σε μαφία είχα ένα φόβο ότι μπορεί η οικογένεια του Τράγκα ή των άλλων να τσαντιστούν και να τρέχω με απειλές και μηνύσεις… Είχα μια αγωνία εκείνες τις μέρες, μου έκαναν και πλάκα οι φίλοι μου του στυλ «Αλεξίσφαιρα να φορέσεις», «την πάτησες». Φυσικά δεν έγινε κάτι τέτοιο!
Έχεις δεχτεί όμως ποτέ πυρά για κάτι που είπες στα Μικροπράγματα; Έχεις φοβηθεί το Cancel ;
Κοίτα, απειλές για μηνύσεις και αγωγές, έχουν υπάρξει, αλλά δεν έχουν φτάσει να πραγματοποιηθούν. Για cancel, το κοντινότερο που βίωσα είναι μετά το επεισόδιο με το Σημίτη. Έκριναν ότι δεν είμαι όσο σκληρός θα ήθελαν. Έλεγαν ότι είμαι όπλο της κυβέρνησης και τέτοια παρανοϊκά. Όλο αυτό όμως λειτούργησε τελικά ως διαφήμιση, τα νούμερα διπλασιάστηκαν. Έμπαιναν άνθρωποι για να κράξουν, αλλά κολλούσαν. Τότε κατάλαβα (το δυσάρεστο) ότι ακόμα και η δυσφήμηση είναι… διαφήμιση. Κατάλαβα και πώς το χρησιμοποιούν αυτό το εργαλείο και ορισμένες εκπομπές τηλεοπτικές και μη. Δεν μ΄αρέσει πάντως αυτού του είδους η διαφήμιση.
Δε μου φαίνεσαι πάντως people pleaser. Δε νομίζω ότι θα μπορούσες να κάνεις αυτή τη δουλειά, με την έννοια ότι δεν στρογγυλεύεις τα γεγονότα…
Λες; (γέλια). Κοίτα το μόνο «στρογγύλεμα» που κάνω είναι η ευγένεια. Το οποίο θεωρώ θεμιτό. Κατά τ’άλλα παραθέτω δεδομένα. Άλλωστε γι΄αυτό το podcast ονομάστηκε «Σκληρή Αλήθεια για…». Δεν υπάρχει πάντα κάτι κακό, μεμπτό. Αυτό που εννοώ είναι τα σκληρά δεδομένα και μόνο αυτά. Κι όχι φήμες και υπονοούμενα.
Θα μας περιγράψεις πώς στήνεις το επεισόδιο; Ποια σειρά ακολουθείς, αν υπάρχει; Από πού αντλείς πηγές;
Καταρχάς έχω μια λίστα με πρόσωπα, στην οποία προσθέτω. Και έχω ανοιχτές «θυρίδες» για καθένα από αυτά. Οπότε σε οποιαδήποτε στιγμή δω κάτι σχετικό, ένα βίντεο, ένα βιβλίο, μια δήλωση, τα αρχειοθετώ. Άρα όταν έρθει η ώρα του, ανατρέχω εκεί και έχω ήδη κάποιο πρώτο υλικό. Από εκεί και πέρα μέσα στην εβδομάδα εγώ και η συνεργάτιδά μου Ελένη Καλέση, βρίσκουμε ανθρώπους που θα μιλήσουν, κανονίζουμε συνεντεύξεις, τις κάνουμε και προχωράει. Το μεγαλύτερο μέρος δηλαδή γίνεται μέσα στην εβδομάδα από Σάββατο σε Σάββατο, αλλά υπάρχει η προεργασία.
Έχετε σκεφτεί ποτέ εσύ και η Ελένη Καλέση ότι τώρα που μεγαλώνει τόσο το εγχείρημα θα χρειαζόσασταν κάτι σαν ομάδα παραγωγής ; Εσύ βέβαια είσαι ο άνθρωπος πολυεργαλείο…
Δε νομίζω ότι χρειάζεται. Αν είχα μια μεγάλη ομάδα θα έτρωγα όλο τον δημιουργικό χρόνο στο συντονισμό, θα με κούραζε περισσότερο. Μ΄αρέσει να δουλεύω μόνος. Τώρα που το λες, θεωρητικά στο μέλλον, θα μπορούσε να αναλάβει η Ελένη Καλέση τον συντονισμό μιας μικρής ομάδας.
Από τα επεισόδια ποιο είναι το αγαπημένο σου ; Από ποια προσωπικότητα μαγεύτηκες όσο έψαχνες.
Με τη Λίζυ Λασηθιωτάκη, γιατί ακριβώς δεν ήξερα τίποτα για εκείνη. Και ένα άλλο πολύ αγαπημένο μου είναι με την Άννα Παναγιωτοπούλου. Όχι επειδή δεν ήξερα, αλλά με συγκίνησε πάρα πολύ το σύμπαν της. Μπήκα στον κόσμο της και όταν τελείωσε το επεισόδιο δεν ήθελα καθόλου να βγω…
Προ ημερών, ένα νέο κορίτσι, γύρω στα 22 μου έλεγε ότι μαθαίνει προσωπικότητες του παρελθόντος από τα Μικροπράγματα. Δεν είναι η πρώτη φορά που το ακούω από εικοσάρηδες… Πώς σε κάνει να νιώθεις αυτό ;
Είναι εξαιρετικά σημαντικό για εμένα αυτό που λες… Ιδίως όταν το λέει η νεότερη γενιά. Μπορεί κι εγώ να νιώθω εικοσι-κάτι, αλλά έχω μεγαλώσει αρκετά, πέρασα τα 45 (γέλια). Οπότε μου φαίνεται πολύ σπουδαίο να μπορώ να συνομιλώ μέσω των podcast με νεότερα άτομα. Άσε που διαλέγοντας προσωπικότητες άλλων γενιών, πιστεύω ότι βασικά με ακούνε 40ρηδες και 50ρηδες. Όταν μαθαίνω ότι ενδιαφέρονται και οι νεότεροι, είναι υπέροχο! Μου δίνει και πολύ ελπίδα και για τη συνέχεια του podcast, με την έννοια ότι όσο εμείς μεγαλώνουμε μεγαλώνουν αντιστοίχως και οι ακροατές και αν οι ηλικίες που μας ακούνε είναι συνομήλικοί μου απλώς κάποτε δε θα υπάρχουν ούτε παραγωγοί ούτε ακροατές (γέλια). Όσο μας ακούνε οι νέοι έχω την ελπίδα ότι το podcast θα έχει κοινό για δεκαετίες.
Είσαι συμφιλιωμένος με το να τελειώσουν τα ΜΙΚΡΟΠΡΑΓΜΑΤΑ ; Έχεις σκεφτεί τι θα γίνει όταν ξεφουσκώσει αυτό;
Το να βαρεθώ εγώ δεν το έχω σκεφτεί. Θα μου πεις μπορεί να κουραστώ, ή να πάθω burnout…Ή να υπάρξει κάποιο ψυχικό τραύμα σε σχέση με το podcast και να ταρακουνηθώ, δε ξέρω. Το πολύ πολύ να μείωνα τη συχνότητα πάντως, να έκανα ένα κάθε 15 μέρες. Δεν πιστεύω ότι θα το σταματούσα.
Τώρα αν «να κάνει τον κύκλο του», δηλαδή αν πέσουν οι ακροάσεις, ούτε αυτό με πειράζει. Ξέρω ότι και όταν δεν είχε όλο αυτό το hype το έκανα με την ίδια χαρά. Σε μεγάλο βαθμό το κάνω για τον εαυτό μου…
Προς το παρόν δεν τα σκέφτομαι καθόλου αυτά.
Πώς τα βλέπεις τα δημοσιογραφικά σήμερα ; Έχεις ξεχωρίσει κάποια ιδέα που θα ήθελες να είναι δική σου, που τη ζήλεψες;
Ο Ίωνας Καλλιμάνης έκανε ένα ένθετο μέσα στη LIFO, που λέγεται «Κοκέτα» και μου φάνηκε καταπληκτικό. Αυτό «ζήλεψα». Και χάρηκα βέβαια διότι αφενός είναι στη LIFO και αφετέρου είναι νεότατος.
Επίσης ως δημοσιογραφική δουλειά μου άρεσε τρελά το ντοκιμαντέρ για τους Κορε.Υδρο. , του Βύρωνα Κριτζά, που έκανε υπέροχη δουλειά και δημοσιογραφικά και σκηνοθετικά.
Μιας που το ανέφερες, για τους Κορε.Υδρο. πώς και δεν έχουμε ακούσει ακόμα «Σκληρές Αλήθειες»;
Το είχα σκεφτεί επειδή είχα δει μια συνέντευξη του frontman τους, Παντελή Δημητριάδη, είναι απολαυστικός! Σκέφθηκα ακαριαία πόσο ενδιαφέρον θα ήταν για να το κάνω ντοκιμαντέρ. Ήξερα όμως ήδη τότε ότι ο Βύρωνας ετοίμαζε το «Εδώ μιλάνε για λατρεία», το οποίο θα έβγαινε πολλούς μήνες μετά. Θα ήταν απαράδεκτο και προκλητικό να κάνω το podcast και να το βγάλω πρώτος. Είμαι σίγουρος ότι θέλω να κάνω κάτι για τους Κορε.Υδρο ή τον Παντελή, αλλά όχι ακόμα. Είναι το momentum του Βύρωνα.
Έχεις αποφασίσει να ζεις μακριά απ΄την ένταση των μεγαλουπόλεων, και μάλιστα σε ένα μέρος που οι βασικοί μόνιμοι κάτοικοι είσαι εσύ και ο σύντροφός σου. Πώς είναι μια μέρα σου;
Ξυπνάω αργά γιατί ξενυχτάω, και μετά κάθομαι στο κομπιούτερ περίπου για οκτώ ώρες, δουλεύω το podcast . Μετά πηγαίνουμε με τον συντροφό μου βόλτα στη φύση, γυρνάμε, μαγειρεύουμε, κάνουμε δουλειές, παίζουμε με τις τρεις γατούλες του σπιτιού μας. Κάνουμε καμιά φορά και πάρτυ σπιτίσιο οι δυό μας. Πίνουμε, χορεύουμε, τραγουδάμε…
Κι αν ερχόμασταν να σε επισκεφτούμε πού θα μας πήγαινες;
Θα τρώγαμε στο εξαίσιο εστιατόριο «Αρσανάς» στη Νικήτη Χαλκιδικής. Μετά βόλτες στη φύση και κυρίως στο κτήμα μας εδώ. Εντός των τειχών πάλι (γέλια).
Άρη Δημοκίδη, σ’ευχαριστούμε πολύ, για όλα!
Χ.Γ., Απρίλιος 2025
Φωτογραφία Εξωφύλλου: ©LIFO
Το όνομά μου είναι αυτό που διαβάζετε. Αποφοίτησα από τους Χημικούς Μηχανικούς. Ζω στην Αθήνα και το βιογραφικό μου είναι τόσο μικρό που δεν αξίζει να το παραθέσω. Σκοπός εδώ είναι να πούμε όσα δεν έχουν θέση και (φυσικά) δε χωρούν σε ένα απλό “lunch break”. Kάτω, στα τρία εικονίδια θα βρείτε τα social μου. Ελάτε να βλέπουμε ο ένας τα κουταλοπίρουνα του άλλου ή και όχι.
