Όταν τον κοιτάω για πολλή ώρα φοβάμαι πως θα τυφλωθώ από το φως του.
Όταν τον κοιτάω για πολλή ώρα φοβάμαι πως θα τυφλωθώ από το φως του.
Δε σου λέω παραμύθια
κάποια μέρα τυχαία
θα σου κάψει τα στήθια
μια στιγμούλα μοιραία.
Καιρός είναι άλλωστε ν’αφήσουμε
τα όνειρα, σαν μια φούχτα άμμο
που τη ρίχνουμε πίσω μας.
Υπάρχει πάντοτε ένα πλοίο
στο βάθος των συλλογισμών μας.
Ένα που θα μας έπαιρνε μακριά
ένα που θα έφερνε γαλήνη.
Ὢ σῶμα τοῦ καλοκαιριοῦ γυμνὸ καμένο
Φαγωμένο ἀπὸ τὸ λάδι κι ἀπὸ τὸ ἀλάτι
Σῶμα τοῦ βράχου καὶ ῥῖγος τῆς καρδιᾶς
Μεγάλο ἀνέμισμα τῆς κόμης λυγαριᾶς
Τι ώρα να φεύγει το καράβι για τη Θάσο;
κι αν ξεκινήσω σίγουρα δε θα προφτάσω
Ρισκάραμε να βλάψουμε σοβαρά την υγεία μας.
Έχουν ελπίδα γι’ άλλη Γη αυτά τα λόγια
όπως τα νανουρίσματα μεταναστών σε υπόγεια
Θα θυμάμαι πάντα πως όταν περπατούσες στην Φωκίωνος Νέγρη οι άντρες σκούνταγαν με τους αγκώνες τους ο ένας τον άλλον. Αν οι επιδημιολόγοι είχαν ελεύθερο χρόνο θα είχαν αναπτύξει ήδη μια μελέτη για την τοπική επιδημία μελανιών στα πλευρά των αντρών...
Ιούλιος 2021, μεσημέρι στον Βοϊδομάτη στα πανέμορφα Ζαγοροχώρια. Ακόμα και τώρα όταν θέλω να ανατρέξω σε ένα μέρος γαλήνης σκέφτομαι εκείνη εκεί τη μέρα στα Ζαγοροχώρια και χαμογελάω