Όταν χάσαμε τον παππού μου θελήσαμε να τον τιμήσουμε για τους δύο πιο επιδραστικούς ρόλους που υπηρέτησε στη ζωή του. Έτσι, κάτω από το όνομα του, στην πλάκα χαράχτηκαν και οι λέξεις «Μαθηματικός και παππούς».
Όταν πριν λίγες μέρες βγήκα, απρόθυμα, από τον κατά Γκαρπ κόσμο, μια σκέψη είχε κολλήσει στο μυαλό μου· αν ο Γκαρπ ήταν δικός μου ήρωας, -κι εδώ δυο μικρά δάκρυα εμφανίζονται, ίσα για να ανακουφίσουν τα μάτια μου από τους φακούς- έτσι θα είχα επιλέξει να τον θάψω: «Συγγραφέας και πατέρας». Διότι πράγματι, ο Τζων Ίρβινγκ διάλεξε αυτούς τους δύο ρόλους για τον Γκαρπ ως τους δύο πιο επιδραστικούς της ζωής του, οι οποίοι ενάλάσσονταν, αλληλοσυμπληρώνονταν, και συχνά ανταγωνίζονταν ο ένας τον άλλον για το ποιος είναι ο πιο πυρηνικός.
Με την πεποίθηση ότι για να γίνει συγγραφέας χρειάζεται μια προσωπική θεώρηση των πραγμάτων, ο Γκαρπ ανέπτυξε τις δικές του απόψεις για τη ζωή και οδηγήθηκε σε μια ομολογουμένως ασυνήθιστη και εκκεντρική κοινωνική συμπεριφορά. Οι εμμονές του γύρω από την ασφάλεια των παιδιών του λειτούργησαν ως αυτοεπαληθευόμενη προφητεία για το ότι ο κόσμος είναι ένα πολύ επικίνδυνο μέρος για να ζει κάποιος. Μάλιστα, η λαγνεία, έννοια που η μητέρα του ποτέ δεν κατανόησε και πάντοτε πολέμησε, κατέληξε μέσα από μια ειρωνεία της τύχης να γίνει η αιτία για ένα δυστύχημα – το συγκλονιστικότερο (!) πλοτ τουίστ που έχω διαβάσει ποτέ στο χαρτί – το οποίο έπληξε ανεπανόρθωτα τις δύο θεμελιακές πτυχές του Γκαρπ.
Και κάπως έτσι, τα βράδια που ο κατά Γκαρπ κόσμος ήταν σαφώς πιο ενδιαφέρων από το δικό μου, είχα το προνόμιο να βυθίζομαι μέσα του ολόκληρη. Συνολικά, πρόκειται για ένα σπαρταριστό μυθιστόρημα, γεμάτο χιούμορ και ευαισθησία. Το πιο θαυμαστό όμως για μένα, είναι η διαύγεια με την οποία ο Τζων Ίρβινγκ δημιούργησε ως ήρωα έναν συγγραφέα, απόλυτα ολοκληρωμένο και ταυτόχρονα τελείως διαφορετικό από εκείνον. Με την απαιτούμενη αποστασιοποίηση αλλά και με μεγάλη σχολαστικότητα σκιαγράφησε το συγγραφικό του alter ego, φωτίζοντας όλες τις πτυχές της συγγραφικής πορείας του Γκαρπ, από το πρώτο γραπτό μέχρι το τελευταίο του. Εμβαθύνοντας συνεχώς στο χαρακτήρα του Γκαρπ, τη σχέση του με τον κόσμο και τον τρόπο που αυτή διαμόρφωσε τα συγγραφικά του βήματα, ο Τζων Ίρβινγκ συνέθεσε, πέρα από ένα εμβληματικό μυθιστόρημα, μια σπουδή γύρω από την τέχνη του γραπτού λόγου.
