Κάναμε τον χρόνο ζητιάνο
Κουβαλητή ανεκπλήρωτων επιθυμιών
Ανειλημμένων υποσχέσεων
Και κλεμμένων ονείρων
Τον χρήσαμε κάποτε μάλιστα
«φταίχτη και γιατρό των πάντων»
-λες και κανείς μπορεί ν’ αναλάβει αυτόν τον ρόλο-
Έπειτα τον ντύσαμε με σημεία στίξης
Διαμαρτυρόμενοι πως αυτός μας περιορίζει
Κάναμε τον χρόνο βασιλιά
Προσκυνητές του ολημερίς
και πιστοί αυλικοί του
Τον ντύσαμε με ρούχα ακριβά
Και χρυσαφένιο στέμμα
Πολλάκις την βασιλεία αρνήθηκε,
Μα εμάς μας συνέφερε να παίρνει αυτός τις αποφάσεις
Τον χρόνο σκλάβο κάναμε
Για κλοπή ονείρων τον κατηγορήσαμε
Όλες τις τσέπες του αδειάσαμε
Μα αυτός ο αφελής, μέσα μας τα άφησε
Τώρα πλέον λένε πως γυμνός περιπλανιέται
Απογοητευμένος από τους ανθρώπους
Που μυρίσανε το άρωμα θανάτου που φορούσε
-το μοναδικό του αξεσουάρ-
Και αντί να αφυπνιστούν, κοιμήθηκαν
