Sweet 23

Γράφει η Δέσποινα Γεώργα

Άλλη μία Τρίτη απ΄τις πολλές που ξύπνησα αργά, τεντώθηκα, έβαλα καφέ και άνοιξα το νετφλιξ μου. Μη το συζητάς, επιτέλους έβαλε κρύο και μπορώ να κάτσω με τις κουβέρτες μου. Άλλη μια Τρίτη από τις πολλές που η σχολή τελείωσε, η δουλειά μας τελείωσε, γιατί αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι για το μέλλον. Στην τελική τι το πήραμε το χαρτί; Για να το κορνιζάρουμε στο σαλόνι ; Κόψε τη φλυαρία γιατί ξεκίνησε η σειρά σου και πρέπει να την παρακολουθήσεις ενώ ταυτόχρονα τσεκάρεις το ινσταγκραμ, το μεσεντζερ, το φεισμπουκ και απαντάς στο δέκατο μήνυμα της κολλητής σου για το τι θα κάνετε αργότερα. Από συνάδελφοι γίνατε και οι δυο σε σχέση από απόσταση η καθεμιά με τον καναπέ της.

Να είναι καλά το Νέτφλιξ που σταμάτησες να σκέφτεσαι, τη δουλειά , τις υποχρεώσεις, το μέλλον, ακόμα και εκείνον τον πρώην σου, που πολύ σε είχε κάνει τελευταία να κλαις. Να ναι καλά γιατί σταμάτησες να σκέφτεσαι τα σχέδια που έκανες την προηγούμενη βδομάδα για το μεταπτυχιακό σου, για την καινούργια δουλειά που θέλεις να βρεις, τα ταξίδια που θες να κάνεις, εκείνο το θέατρο που ήθελες να πας. Δε λέω ο καναπές είναι ωραίος και άνετος, μα εσύ δεν νιώθεις κάπως καλά εδώ και μέρες και δεν ξέρεις τι σου φταίει.

Δυναμώνεις την ένταση και πάλι δεν σκάει εκείνη η φωνή στο κεφάλι σου. Τι σου λείπει; Όπως λέει και εκείνος ο κολλητός σου, εκείνο το παιδί που έβαλες στο friendzone τόσο άπονα χωρίς τύψεις και ενοχές, πρέπει να ξυπνήσεις και να δράσεις. Τα όνειρά σου δεν θα πραγματοποιηθούν μια μέρα από μόνα τους. Και εκείνος όσο παλεύει με τα όνειρά του που είναι πιο μεγάλα απ΄το κεφάλι του, εσύ παλεύεις με τις λέξεις που δεν τολμάς να κολλήσεις τη μία μετά την άλλη για να του πεις το δικό σου.

Όσοι σε ξέρουν λίγο καλύτερα, σε εκείνη τη φάση στο σχολείο που ήσουνα λίγο πιο dark , και λίγο πιο περίεργη, θα ξέρουν ότι γράφεις. Κι αν σε ξέρουν και λίγο ακόμη θα ξέρουν ότι γράφεις καλά. Ίσως να σε είχαν παροτρύνει κιόλας να ακολουθήσεις το όνειρό σου. Εσύ λοιπόν τι έκανες; Πήγες σε μια σχολή, που τρία χρόνια μετά αποφάσισες ότι ίσως και να μισείς (μεγάλη κουβέντα!) , βρήκες δουλειά σαν σερβιτόρα, έκανες μια σχέση (ίσως και παραπάνω;) , βολεύτηκες με τα άγχη σου και τα προβλήματά σου και σταμάτησες τελείως να γράφεις. Μα γιατί; Αφού κανείς δεν γίνεται πια συγγραφέας στην Ελλάδα. Μα γιατί; Αφού κανείς δεν διαβάζει πια βιβλία. Μα γιατί; Εσύ πιστεύεις θα κάνεις τη διαφορά; Και ποια είσαι εσύ στην τελική;

Και τώρα; Τώρα βρίσκεσαι και πάλι στο μηδέν, μεγαλώνεις και κάτι πρέπει να κάνεις για αυτό. Δεν είσαι πια 18. Είσαι 23 και είχες όνειρα. Όνειρα που δεν χωράνε σε μια δουλειά 9-5, σε μια τάξη, σε μια καφετέρια. Όνειρα που ήθελαν να αλλάξουν εσένα, τον κόσμο, έστω έναν ακόμα άνθρωπο. Πρέπει να αποφασίσεις λοιπόν, θα βολευτείς ή θα πέσεις στο κενό; Κοίτα, ή θα πετάξεις ή θα γκρεμοτσακιστείς.

Και για εκείνον τον φίλο που λέγαμε πριν, ζηλεύεις πολύ την αισιοδοξία του, τόσο που θα ήθελες ένα μικρό κομματάκι και εσύ. Γιατί, για όσους ανήκουν στο κλαμπ των απαισιόδοξων, ξέρουν πόσο άσχημα περνάμε εδώ. Ένα ατελείωτο πάρτι που λέμε στον εαυτό μας πως ‘έλα μωρέ σιγά μη τα καταφέρεις’ και ‘έλα μωρέ γιατί να πάει κάτι καλά για σένα;’. Ε, δεν πρέπει κάποια στιγμή να χαστουκίσουμε αυτήν την φωνή και να της φωνάξουμε ‘εγώ θα τα καταφέρω ότι και να λες!’ ;

Αν, λοιπόν, έχετε μείνει ακόμα μαζί σου σε αυτό το ανάκατο αράδιασμα σκέψεων, ένα θα σας πω. Σήμερα έκατσα μετά από ούτε και εγώ θυμάμαι πόσα χρόνια μπροστά στον υπολογιστή μου, με μια κούπα καφέ, που οκ κρύωσε μέχρι να φτάσουμε εδώ, και έγραψα, αν όχι για να καταφέρω κάτι, ίσα ίσα για να πω ότι έκανα το πρώτο βήμα προς αυτό. Δεν ξέρω πόσα εκατομμύρια άνθρωποι βρίσκονται μπερδεμένοι και στα 23 τους αυτή τη στιγμή. Αλλά αυτό είναι για όλους εσάς εκεί έξω που δεν ξέρετε τι να κάνετε με τη ζωή σας, ή που ξέρετε και φοβάστε. Είναι οκ να είσαι μπερδεμένος, είναι οκ να μην ξέρεις από πού να αρχίσεις. Μα να, το πρώτο βήμα είναι και το πιο σημαντικό. Και ίσως το να κλείσεις για λίγο το Νετφλιξ και να σηκωθείς από τον καναπέ σου, να οδηγήσει σε μια από τις πιο σημαντικές στιγμές στη ζωή σου. Η μπορείς απλά να κάνεις ένα διάλειμμα.

Θυμήσου όσο κλισέ και αν ακούγεται. Ποτέ δεν θα είσαι ξανά 23! Τώρα είναι η ώρα να δοκιμάσεις όλα σου τα όρια, όλα σου τα όνειρα, τις φαντασιώσεις, τον Τάκη που τόσο φοβάσαι να του μιλήσεις, τη δουλειά που νόμιζες ότι ποτέ δεν μπορείς να κάνεις. Και αν είσαι ευτυχισμένος σε μια τάξη ή μια καφετέρια ή στο σπίτι σου να κάνεις βίντεο στο youtube κάντο και απογείωσέ το. Δεν κρίνουμε όνειρα εδώ, θέλουμε απλά να τα δούμε να μπαίνουν σε σειρά.

Εσύ, λοιπόν, που διαβάζεις (ακόμα ελπίζω) και ψάχνεις για ένα σημάδι, το βρήκες!