11:56 μ.μ
Τα μισά φώτα έχουν σβήσει
Τα μισά μπαλκόνια έχουν σκοτεινιάσει
Υπάρχουν ακόμη ορισμένα
Που λάμπουν διστακτικά
Η θέα απ’ το μπαλκόνι μου
Θυμίζει ανθρώπινες ψυχές
Άλλες κοιμούνται ήσυχα
Άλλες ξαγρυπνούν
Άλλες ανάβουν και σβήνουν φώτα όλο το βράδυ
Άλλες αφήνουν μονάχα το φως του γραφείου ανοιχτό
Και αραδιάζουν τα απωθημένα τους σε ένα χαρτί
Στον κεντρικό ένα λευκό φως παραμένει ανοιχτό
Είναι το δωμάτιο του νοσοκομείου
Της μάνας που ξαγρυπνάει
Του καλλιτέχνη
του παιδιού που ονειρεύεται
Του εργάτη που κάνει διπλοβάρδιες
Η του ανήσυχου ερωτευμένου
Φιγούρες και σκιές
Με διαφορετικές αιτίες ύπαρξης
Έχοντας κοινό εκείνο το ύπουλο μικρόβιο της ανησυχίας
Η αλλιώς της θέλησης για ανατροπή
Τελικά πόσο όμορφοι είναι οι άνθρωποι
Όταν δεν ξέρουν πως κάποιος τους παρατηρεί
