Είναι Κυριακή 10/4/2022. Ένα αγόρι σήμερα θα γινόταν 43 ετών, θα γιόρταζε με μια παρέα, θα αγκάλιαζε σφιχτά ένα κορίτσι, θα φίλαγε τα χέρια μιάς μάνας, θα έβλεπε τη περηφάνια στα μάτια ενός πατέρα, και σίγουρα θα ράπαρε σε κάποια γειτονιά. Το αγόρι όμως δεν θα τα κάνει όλα αυτά γιατί το αγόρι είναι δολοφονημένο απ΄το χέρι ενός φασίστα και μιας κοινωνίας ολόκληρης που επώαζε στωικά το αυγό του φιδιού. Το αγόρι λέγεται Παύλος Φύσσας και σήμερα δεν ήταν στη σκηνή του Rap Monsters Fest που ο ίδιος εμπνεύστηκε χρόνια πριν.

Στη σκηνή όμως ήταν οι άνθρωποι που κρατούν τη μνήμη και το έργο του ζωντανά και για λίγο βρέθηκε εκεί πάνω και η Μάγδα, το όνομα που τα τελευταία χρόνια σημαίνει πολλά παραπάνω απ΄ότι μπορεί να κλειστεί σε πέντε γράμματα.

Ο χρόνος που η Μάγδα πέρναγε ανάμεσα στο πλήθος μέχρι να φτάσει στη σκηνή ήταν ποτισμένος με ιεροσύνη. Σε κάθε βήμα της, βλέμματα σηκώνονταν και πρόσωπα φωτίζονταν. Όλοι μας εκείνες τις στιγμές, ειλικρινά ετερόφωτοι παίρναμε λάμψη μόνο απ΄τα μάτια αυτής της γυναίκας. Λάμψη όχι σαν αυτή των προβολέων μα ίδια με αυτή των αστεριών. Κάποια στιγμή που πέρασε μπροστά μας, η Στέλλα δεν μπόρεσε να συγκρατήσει το χαμόγελό της, η Μάγδα το είδε, της έσφιξε τα χέρια σα να έλεγε: “Ξέρω πού είσαι κάθε 18 του Σεπτέμβρη, ξέρω πού ήσουν την 7η Οκτωβρίου πριν δυό χρόνια”. Κι όταν έφτασε επάνω στη σκηνή κι άρχισε να μιλάει, τότε ήταν που όλοι μας ξεσπάσαμε σε βουρκώματα, σε δάκρυα, σε κρατήματα χεριών, σε αγκαλιές:

«Μέχρι να έρθω εδώ έτρεμαν τα πόδια μου, δεν ήθελα να ανέβω. Είναι πάρα πολύ δύσκολο να είμαι εγώ εδώ και όχι ο Παύλος. Όμως είστε εδώ για τον Παύλο. Ήρθατε για τον Παύλο. Σήμερα θα έκλεινε, κλείνει, τα 43 του χρόνια»

»Ήθελα να του πω, Παύλο μου, προχωρώντας τρέμανε τα πόδια μου αλλά βλέποντας αυτά τα προσωπάκια όλα εδώ κάτω κατάφερες το ακατόρθωτο. Ήρθανε πάρα πολλοί για να σου ευχηθούν. Εύχομαι να είσαι καλά εκεί που είσαι και να έχουμε καλή αντάμωση. Για τα χρήματα που έχετε όλοι σας προσφέρει τα έσοδα θα πάνε για τη δίκη που ξεκινάει ξανά το Εφετείο και όπως και πριν και τώρα σας χρειαζόμαστε και σας θέλουμε δίπλα μας. Σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Να ‘στε καλά και να προσέχετε, το τέρας είναι εκεί έξω».

Δεν υπήρχαν άλλα λόγια, περίσσευαν. Μετά απ΄αυτό το “καλή αντάμωση”, ξεστομισμένο από μια γυναίκα 62 ετών, που χάνοντας το γιό της μας έμαθε τι σημαίνει λεβεντιά, ποια άλλα λόγια να υπάρξουν; Η Μάγδα είναι ένα απ’τα στιβαρότερα σύμβολα των τελευταίων δεκαετιών. Είναι η Γυναίκα που δίδαξε την κοινή γνώμη τι θα πει αξιοπρέπεια, ευπρέπεια, αγώνας, αντοχή, και μάχη μέχρι τελικής πτώσεως. Είναι η Γυναίκα που παρευρέθηκε σε όλη την ακροαματική διαδικασία, σε όλη τη δίκη, ήσυχα, σφίγγοντας δόντια, γροθιές και ένα μπουκαλάκι με νερό. Η Γυναίκα που μπορεί να λέει περήφανα τον αγαπημένο στίχο: «τ’όνειρό σου ζωντανεύω και το κάθε σου “γιατί”». Η Μάγδα είναι η μάνα. Αυτή η έννοια που τελευταία με όσα διαβάζουμε και ακούμε αρχίζει να σείεται. Α προπό, μην το αφήσετε. “Μάνα” είναι εκείνη (ή εκείνος) που βγάζει δόντια, νύχια και βρυχηθμούς όταν το τέρας υψώνεται να σε κατασπαράξει. “Μάνα” είναι εκείνη που στέλνει το τέρας σπίτι του-ή καλύτερα- στο κελί του.

Μάγδα, έτσι θα έπρεπε να είναι οι μανάδες, έτσι, σαν κι εσένα!

Υ.Γ Την επομένη της συναυλίας έκανα μάθημα με δύο δεκαεφτάχρονους μαθητές μου.

“Που ήσασταν χθες κυρία;”,

“Στο Χαλάνδρι, στην συναυλία για τον Παύλο Φύσσα”

“Τον ποιον;”

Αυτή η απορία ήταν σαν να με χτύπησε ρεύμα, ντράπηκα για όλους μας μαζί. Τα μαθηματικά κάπου εκεί σταμάτησαν και η εξιστόρηση ξεκίνησε. Τα παιδιά για το επόμενο μάθημα έχουν ασκήσεις και να πατήσουν στο youtube “Killah P”. Φυσικά δε φταίνε τα παιδιά για την άγνοια, φταίμε όλοι, με πρώτο και κύριο το σχολείο που ακόμα και σήμερα, εμμένει να μας μαθαίνει βυζαντινούς αυτοκράτορες μ’αριθμημένα ονόματα και βήματα για μιλιτέρ ιμιτασιόν.