Ο ήλιος μου θυμίζει εσένα.
Όταν με τυλίγουν οι ακτίνες του το μυαλό μου μουδιάζει και η μνήμη αμβλύνεται. Και τη στιγμή εκείνη μπορώ να πιστέψω ό,τι μου πει.
Του αρέσει να κοκκινίζει το δέρμα μου, να το ερεθίζει και να το πονάει. Να αφήνει τα σημάδια του επάνω μου. Σημάδια που εγώ επιδεικνύω σαν παράσημα.
Όταν τον κοιτάω για πολλή ώρα φοβάμαι πως θα τυφλωθώ από το φως του. Και για μια στιγμή πριν κατεβάσω το βλέμμα μου αναρωτιέμαι αν θα άξιζε τον κόπο.
Το χάδι του στο μάγουλό μου το νιώθω πιο μητρικό και από της μητέρας μου.
Και κάθε φορά που φέυγει με αφήνει μόνη, με τις κόρες διεσταλμένες και το σώμα μου να τρέμει από την ψύχρα. Πάντα με μια υπόσχεση πως θα γυρίσει αύριο.
Ακριβώς όπως κι εσύ.
Σ.Π.
Click Info
Αύγουστος του 2020, που αλλού; Στην αγαπημένη Ικαρία, στον λατρεμένο Να.
