63ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: “Black stone” του Σπύρου Ιακωβίδη

Ο σκηνοθέτης Σπύρος Ιακωβίδης, προσέρχεται φέτος στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, με την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, ονόματι “Black stone”. Η “μαύρη πέτρα” του Ιακωβίδη, είναι ένα απολαυστικό κωμικοτραγικό ψευδό-ντοκιμαντέρ, με πατήματα στην ελληνική οικογένεια και τα κακώς κείμενά της, και φόντο την Αθήνα του σήμερα, ζωντανή και αφτιασίδωτη.

Μέσα από τον φακό δύο κινηματογραφιστών μπαίνουμε στο σπίτι μιας, εν πολλοίς γνωστής, ελληνικής οικογένειας, με την “κλασσική Ελληνίδα μάνα” ειλικρινά σε γκρο πλαν και την ηθοποιό Ελένη Κοκκίδου, που την υποδύεται, να δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας. Η ήρεμη ζωή της οικογένειας, διαταράσσεται όταν ο μεγάλος γιος Πάνος (Αχιλλέας Χαρίσκος), το καμάρι του σπιτιού, εξαφανίζεται. Έτσι ξεκινάει ένα ταξίδι αναζήτησης με την υποτιθέμενη βοήθεια των κινηματογραφιστών, την ανοχή του έτερου ανάπηρου γιού της οικογένειας (Julio Γιώργος Κατσής), και τις πλάτες ενός Ελληνο-Αφρικάνου ταξιτζή (Kevin Zans Ansong – Νέγρος του Μοριά). Όσο προχωρά η αναζήτηση, προκύπτουν αργά και απολαυστικά, ολοένα και περισσότερες αποκαλύψεις για την κρυφή ζωή του Πάνου.

Μιά ταινία που με χιούμορ και ευαισθησία καυτηριάζει τις παθογένειες της ελληνικής οικογένειας, και της τιτάνιας μορφής της Ελληνίδας μάνας, μιλάει για την αναπηρία χωρίς να πέφτει σε κλισεδάκια, και αναδεικνύει με τον ωραιότερο τρόπο την παραδοχή ότι στις μέρες μας, οι φίλοι μπορούν να γίνουν η πραγματική μας οικογένεια. Όλα αυτά στην Αθήνα, των μεγάλων λεωφόρων με τα γκράφιτι, στην Αθήνα του “κλειστού κέντρου”, στην Αθήνα των υπογείων, των σκοτεινών μαγαζιών με τα φωτορυθμικά που αντί να μειώνουν-επαυξάνουν την μοναξιά των θαμώνων, στην Αθήνα που νομίζεις πως μπορείς να χαθείς για λίγο, για να αναπνεύσεις, ή μήπως όχι;

Σας την συστήνουμε ανεπιφύλακτα,

οι τυχεροί από κοντά στις 12 και 13 Νοεμβρίου

και οι υπόλοιποι, εμείς, μέσω της πλατφόρμας, pas mal!

Ακολουθήστε το ταξίδι του “Blackstone”:

Facebook

Instagram

Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Σπύρος Ιακωβίδης

Ο Σπύρος Ιακωβίδης γεννήθηκε στο Λονδίνο και σπούδασε Σκηνοθεσία στο London College of Printing και στη Σχολή Σταυράκου. Το 1998 ήταν προσκεκλημένος φοιτητής της Ακαδημίας Κιν/φου του Βερολίνου (DFFB). Έχει γράψει και σκηνοθετήσει τρεις ταινίες μικρού μήκους. Το Black Stone είναι η πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία.

Ηθοποιοί:Ελένη Κοκκίδου, Julio Γιώργος Κατσής, Αχιλλέας Χαρίσκος, Kevin Zans Ansong

Σκηνοθεσία:Σπύρος Ιακωβίδης

Σενάριο:Ziad Semaan, Σπύρος Ιακωβίδης

Παραγωγός:Μαρία Κοντογιάννη

Διεύθυνση φωτογραφίας:Ανδρέας Λάσκαρης

Μοντάζ:Ιωάννα Πογιαντζή

Σκηνικά:Δήμητρα Παναγιωτοπούλου

Κοστούμια:Μαρία Καραθάνου

Ήχος:Νίκος Έξαρχος

Μακιγιάζ:Αλεξάνδρα Μύτα

Παραγωγή:Steficon

Συμπαραγωγή: ΕΡΤ

ΕΚΚ, ΕΚΟΜΕ, Angry Intern Film

Διάρκεια:87΄

Επικοινωνία:Steficon (Μαρία Κοντογιάννη, mkontogianni.production@gmail.com)

σχετικά άρθρα

Γράψτε με στο σχολείο που σε μαθαίνει να αποτυγχάνεις!

Γράψτε με στο σχολείο που σε μαθαίνει να αποτυγχάνεις!

Ένα βράδυ των διακοπών του Πάσχα, ξύπνησα από ένα φρικτά αγχωτικό όνειρο. Βρισκόμουν σε μία τάξη δημοτικού, χαμηλά θρανία, χαμηλές καρέκλες, ο Ιησούς με βλέμμα συμπονετικό επόπτευε πάνω από τον άσπρο πίνακα, στους τοίχους υπήρχαν πολύχρωμα χαρτόνια με εργασίες που...

8/5-5/6: 5ο Φεστιβάλ Αστυνομικής Λογοτεχνίας, στο Σεράφειο!

8/5-5/6: 5ο Φεστιβάλ Αστυνομικής Λογοτεχνίας, στο Σεράφειο!

Με χαρά ανακοινώνουμε τη διοργάνωση του 5ου Αστυνομικού ΦεστιβάλΑστυνομικής Λογοτεχνίας Agatha στην Αθήνα! Με την εμπειρία των προηγούμενων επιτυχημένων διοργανώσεων και γεμάτοιόρεξη για ακόμη πιο ενδιαφέρουσες εκδηλώσεις και συναντήσεις, έχουμεετοιμάσει ένα πρόγραμμα...

Μανιάτικες περιπλανήσεις

Μανιάτικες περιπλανήσεις

Ένα τριήμερο σε μία από τις ιστορικότερες περιοχές της Ελλάδας. Μονή Τσίγκου – Πολυάραβος – Αγερανός Η λακωνική Μάνη χαρακτηρίζεται από το ερημικό και άγριο τοπίο της, το οποίο ξεκινά λίγο πριν το Οίτυλο κατεβαίνοντας από την Καλαμάτα. Μέρος με τεράστια ιστορική...

“Εγώ αν είχα τα χρόνια σου”

“Εγώ αν είχα τα χρόνια σου”

Δεν ξέρω πόσες φορές έχω ακούσει την ίδια ανοησία. Είμαι βεβαία ότι αν έπαιρνα ένα ευρώ για κάθε φορά, τώρα θα είχα αγοράσει εκείνο το αμάξι που έχω βάλει στο μάτι κι είναι και πανάκριβο, είναι και φιλικό προς το περιβάλλον. Δυστυχώς this is not the case. Οδηγώ ακόμα...