Βγάλε και το δαχτυλίδι σου –
μου πιάνει ένα δικό μου χώρο στο μικρό σου δάχτυλο.
Βγάλε και το δαχτυλίδι σου –
μου πιάνει ένα δικό μου χώρο στο μικρό σου δάχτυλο.
Σε σκέφτομαι στον καναπέ εκείνο πλάι στο παράθυρο
να σκέφτεσαι τον χρόνο και τα σώματα όταν γερνούν.
Όλα αυτά είναι της φαντασίας πράματα εδώ
δεν έχουμε παρά μια δυνατή και καθαρή αιωνιότητα
Δε ζήτησα πολλά,
μόνο αν γεράσω,
να υπάρχει ένας άνθρωπος
να πει πως μου πάνε τα γκρίζα”
“Πέρασα όλη μου τη ζωή
σ’ αυτό το ξενοδοχείο
περιμένοντας να έρθεις.”
Έρχεται έρημος με φωτιά ο Ιούλιος
να κάψει τις μοναχικές ψυχές μέσα στην πόλη
Φοβόμαστε να δείξουμε τη γύμνια μας και κρυβόμαστε πίσω από τη γύμνια των ψυχών μας.
Δεν επιτρέπεται να πεθάνουμε τώρα
που ο Αύγουστος μας περιμένει να τον ζήσουμε
και όλες οι παραλίες του κόσμου μας περιμένουν να αγαπηθούμε.
Tην απασχολούσε από μικρή το ρήμα «φεύγω». Ίσως γιατί συνήθιζε πάντα να το χρησιμοποιεί στον γ´ ενικό, ενίοτε και στον β´ με ένα απελπισμένο αλλά διακριτικό «μη» μπροστά. Ποτέ στον α’ γιατί πάντα την προλαβαίναν άλλοι.
Χτες βράδυ είδα τη ζωή να μου γνέφει για έναν χορό στο αιώνιο, τ’ αληθινό.
Σ’ όλους τους αδιάφορους και τους σοφούς
στους άλλους που κάνουνε το φίλο σας
ως και σε μένα, σε μένα ακόμα που σας ιστορώ αντισταθείτε.