Κι’ α σου μιλώ με παραμύθια και παραβολές
είναι γιατί τ’ ακούς γλυκότερα, κι η φρίκη
δεν κουβεντιάζεται γιατί είναι ζωντανή
γιατί είναι αμίλητη και προχωράει·
στάζει τη μέρα στάζει στον ύπνο
μνησιπήμων πόνος.
ΠΟΙΗΣΗ
Λήθη |Λορέντζος Μαβίλης
Α δεν μπορείς παρά να κλαις το δείλι,
τους ζωντανούς τα μάτια σου ας θρηνήσουν·
θέλουν – μα δε βολεί να λησμονήσουν.
Ἡλικία τῆς γλαυκῆς θύμησης |Οδυσσέας Ελύτης
Κι ἐκεῖνα τὰ χέρια σου ὅπου θὰ τυραννιέται ὁ ἔρωτας
Κι ἐκεῖνο τὸ κοχύλι σου ὅπου θ᾿ ἀντηχεῖ τὸ Αἰγαῖο.
“Γυναίκες που αγαπήσαμε”|Χριστίνα Γιαβάσογλου
Γυναίκες
τα κρεβάτια που σας αγαπήσαμε
είναι ποτισμένα από τα πολλά αρώματά σας
Οι πληγές-Δέσποινα Γεώργα
Οι πληγές στο σώμα μου αργούν να επουλωθούν
και εγώ μένω να γίνομαι ολόκληρη ένας χάρτης, καλά σημαδεμένος
όχι για το που θέλαμε να πάμε,
μα για το που πήγαμε.
«τα ποιήματα που αγαπώ θέλω να τα ζήσω μαζί σου» | Μάτση Χατζηλαζάρου
Έλα, η μέρα είναι τόσο ωραία – τα ποιήματα που
αγαπώ θέλω να τα ζήσω μαζί σου.
“Το βράδυ έρχεται ο μπαμπάς και με μαλώνει”: νέα ποίηση, από την Σοφία Μπίσδα
Η γραφή της είναι ορμητική, γεμάτη από την καλοδεχούμενη αγουράδα και την άγρια ειλικρίνεια ενός πρώτου βιβλίου και η αγριάδα αυτή στη γραφή φέρνει κάτι που δεν έχουν ούτε φτασμένοι συγγραφείς: ορμή
“Τίποτα δεν πάει χαμένο”| Μανώλης Ρασούλης
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου, είναι ένας φάρος που 49 χρόνια τώρα, βοηθάει το ταξίδι εκείνων που δεν σκύβουν το κεφάλι, εκείνων που ξέρουν να διεκδικούν τη ζωή που τους αξίζει
Ένα κλικ σε αργή κίνηση
Με ξέχασες μήπως;
Θυμήσου τις μέρες που φεύγαμε χώρια
άσκοπα λόγια φέρουν μικρόβια
πνίγομαι μές στα καλώδια
Τριαντάφυλλα στο παράθυρο| Α.Εμπειρίκος
Σκοπός της ζωής μας δεν είναι η χαμέρπεια.